Ես Կոլյա Ստեփանյանն եմ։ 2020 թվականի սեպտեմբերին ես ռուսական քաղաքացիությունից հայկական եմ ստացել և անմիջապես անցել ժամկետային զինծառայության։ Իմ ծառայության վայրը դարձավ Արցախի Հանրապետությունը, իսկ ծառայության տևողությունը՝ երեք ամիս։

Այդ երեք ամիսների ընթացքում ես չէի կարող կանխատեսել, թե ինչպես կփոխվի իմ կյանքը։ Հոկտեմբերի 10-ին, երբ սկսվեց 44-օրյա պատերազմը, մեր գումարտակը, որտեղ ես ծառայում էի, հարձակման է ենթարկվեց Հադրութ քաղաքի մոտակայքում գտնվող Խուռհատ սարի վրա։

Այդ օրվանից սկսվեց մեր խմբի համար անհնարինը։ Մեր գումարտակը կրեց զգալի կորուստներ, շատերն ենթարկվեցին վիրավորումների, իսկ մենք՝ յոթանասուն մարդ, հայտնվեցինք հակառակորդի վերահսկողության տակ գտնվող տարածքում։

Այդ յոթանասուն օրերի ընթացքում մենք պայքարում էինք ոչ միայն ֆիզիկական, այլև հոգեկան գոյատևման համար։ Ինչպես ենք կարողացել դիմակայել, ինչպես ենք գտել ուժը՝ մահվան սահմանին, ինչպես ենք պահպանել մարդկային արժեքները՝ այն ամենաանհամբույր պայմաններում, ես պատմում եմ իմ «Որտեղ» գրքում։ Այն պատմություն է ոչ միայն պատերազմի մասին, այլև մարդու ներսում թաքնված անսահման հնարավորությունների մասին։ Այն պատմություն է այն մասին, թե ինչ է թողնում մարդը՝ մինչև պատերազմ, և ինչ է փնտրում՝ դրանից հետո։