21-րդ դարում մենք ապրում ենք հետճշմարտության կամ մետամոդեռնիզմի դարաշրջանում, որտեղ պատերազմներն ու հաղթանակները դիտարկվում են այլ տեսանկյունից։ Ինչպես որևէ ֆիլմի սցենարում, որտեղ բանակցությունները կարող էին շարունակվել անսահման, բայց որոշակի պահի դիմաց դուրս գալիս են պատերազմի, այսպես էլ Իրանի հարավային հարևանների հետ հարաբերությունները, որոնք նախապես կարող էին լուծվել բանակցությունների միջոցով, հանկարծ վերածվեցին ռազմական հակամարտության։

Այս պատերազմը ոչ միայն Իրանի համար, այլև ողջ աշխարհի համար, ապացույց էր, որ Իրանը կարող է կոտրել ստերեոտիպեր։ Երբ ամբողջ աշխարհը կանխատեսում էր Իրանի արագ փլուզումը, Իրանն ապացուցեց, որ իրանական քաղաքակրթությունը ծնել է քաղաքական համակարգ, որը կարող է դիմակայել։ Այսօրվա Իրանը, որը հաճախ նկարագրվում է որպես կոճղի պես պետություն, իր արմատներով խորանում է դարերի պատմության մեջ։

Իրանական հասարակությունը, որը տասնամյակներով ապրել էր ներքին անհամաձայնությունների և միտինգների մթնոլորտում, հանկարծ միավորվեց։ Կրոնական առաջնորդները պատրաստ էին նահատակության, իսկ պետությունը, որը տասնամյակներով պայքարում էր միջազգային պատժամիջոցների դեմ, ոչ թե փլուզվեց, այլ դուրս եկավ ավելի ամուր։

Այս պատերազմի արդյունքում Իրանը ապացուցեց, որ կարող է դիմակայել աշխարհի թիվ մեկ գերտերության՝ ԱՄՆ-ի, և նրա տարածաշրջանային դաշնակիցների, այդ թվում՝ Իսրայելի դեմ՝ ապացուցելով, որ իր արժանապատվությունը սակարկման ենթակա չէ։ Իրանը հարվածեց ոչ միայն ԱՄՆ-ի ռազմական բազաներին, այլև Իսրայելի քաղաքներին՝ փլուզելով նրանց այն պատկերը, որ իրենց անհնար է խոցել։

Այս իրադարձությունները ոչ միայն ռազմական, այլև քաղաքական հաղթանակներ էին Իրանի համար։ Պետությունը ապացուցեց, որ կարող է դուրս գալ բանակցությունների դաշտ ավելի լավ դիրքերով, իսկ իրանական պետությունը ձեռք բերեց նոր ձեռքբերումներ։ Ինչպես որ ասում են, 21-րդ դարում բոլոր պատերազմներում կողմերն ասում են՝ «մենք հաղթեցինք»։ Այս պարագայում ԱՄՆ-ն հայտարարում է իր հաղթանակը, Իրանն էլ՝ իրը, իսկ Իրանի դեպքում, թեև կորուստները անասելի մեծ էին, բանակցությունների աղբյուրը դարձավ ավելի ուժեղ։

Այս ամենը տեղի է ունենում այնպիսի աշխարհում, որտեղ նույնիսկ 86-ամյա հոգևոր առաջնորդի սպանությունը, որը տեղի է ունեցել իր 14 ամսական թոռնուհու հետ միասին, կարող է դիտարկվել որպես ուրախության պատճառ՝ ի նշան ավանդական քաղաքակրթության կամայականության և անկոտրումության։ Այսպիսով, Իրանի պատերազմը դառնում է հետճշմարտության դարաշրջանի ամենաառաջատար արտահայտություններից մեկը։