Իմ վերլուծության համաձայն, հայկական կողմը ունի բազմաթիվ սցենարային լուծումներ, որոնք թույլ են տալիս պաշտպանել իր շահերը Հարավկովկասյան երկաթուղու հարցում։ Այս հարցում ակնհայտ է Ռուսաստանի կողմի ագրեսիվ վարքագիծը, որը նպատակ ունի վարկաբեկել և խոչընդոտել ցանկացած այլընտրանքային մոտեցում։

Հայաստանի ներկայիս իրավիճակը բնութագրվում է որպես փոխկախվածություն Ռուսաստանից, որը պահանջում է զգուշավորություն և հաշվարկված քայլեր երկկողմանի հարաբերություններում։ Սակայն, այսպիսի կախվածություն չի նշանակում անկարողություն։ Հայաստանը պետք է հստակ հռչակի, որ իր շահերը չի կարող մի կողմ դնել, և որ ունի այլընտրանքային տարբերակներ։

Հատկանշական է նաև այս տարածաշրջանում ավելի լայն ռազմավարական նշանակություն ունեցող TRIPP-ի նախագծի դերը։ Այս նախագիծը, որը հայ-ամերիկյան նախաձեռնություն է, շատ երկրների համար կարևոր է, և Ռուսաստանը, ըստ իմ գնահատականի, ամեն ինչ կանենք, որպեսզի այն իրականություն չդառնա։

Այս ամենի ֆոնին, Ռուսաստանը ոչ միայն վնասակար դերակատար է, այլև չի կարողանում կատարել իր պարտավորությունները՝ հաստատելով իր վերահսկողությունը տարածաշրջանի վրա։

Ներքաղաքական առումով, այս պահին չկա այնպիսի քաղաքական ուժ, որը կարողանա լիարժեքորեն մրցել իշխողի հետ՝ առաջարկելով ավելի լավ ժողովրդավարական մոդել և արտաքին քաղաքականություն։ Սա նշանակում է, որ հայկական կողմը պետք է հիմնավորված լինի իր քայլերում և հստակ հասկանա իր հնարավորությունները։

Այսպիսով, հայկական կողմի հիմնական խնդիրը ոչ թե Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների կառավարումն է, այլ ինքնուրույն և հաշվարկված քաղաքականություն իր շահերի պաշտպանության համար՝ օգտվելով առկա բազմաթիվ սցենարային լուծումներից։