Իմ վերլուծությունը, որը ես հրապարակել էի, հիմնված էր մոլդովական փորձի վրա, որը 2025 թվականին իշխող կուսակցությունը կիրառեց խորհրդարանական ընտրություններին։ Այդ փորձի արդյունքում ընտրությունների արդյունքները փոխվեցին 180 աստիճանով՝ իշխանության օգտին։ Երևում է, որ իմ վախերը հիմնավոր էին։

Իրականում իշխանությունը փորձում է քաղաքական պայքարը փոխարինել շինծու «կաշառքի գործերով» և վախի մթնոլորտով։ Այս մեթոդը բռնապետական կառավարման հինգերորդ սյուներից է, որը, ինչպես ցույց է տալիս պատմությունը, չի մարում այնքան ժանակ, մինչև գոյություն ունեն պետություններ։ Ժողովրդավարականի անվան ներքո անձնիշխանության պարագայում այս գործիքները դառնում են անհրաժեշտ «ապրանք»։

Այս իրավիճակը հստակորեն երևում է այսօրվա Հայաստանում։ Իշխանությունը, որը ստացել է ԵՄ-ի կողմից աջակցություն, փորձում է կիրառել մոլդովական մոդելը՝ ստեղծելով վախի մթնոլորտ։ Առաջին ահազանգը եղավ ապրիլի 14-ին, երբ սադրանքի ենթարկվեց «Ուժեղ Հայաստան» կուսակցության կին անդամը։ Իրավապահ մարմինները կարող էին նույնիսկ ձերբակալել նման մարդկանց՝ որպես հիմնավորում օգտագործելով ԱԺ-ի պատգամավոր, իրավաբան Արուսյակ Ջուլհակյանի շուրթերով արտահայտված անհեթեթ միտքը կանանց կրծքային գործառնության մասին։

Այս գործողությունները նպատակ ունեն ոչ թե ընդդիմությանը հաղթելը, այլ ընդդիմադիր շարքերում վախ սերմանելը։ Իշխանությունը փորձում է ցույց տալ, որ կարող է ոչ միայն քննադատներին սադրել, այլև նրանց նկատմամբ ցանկացած գործողություն իրականացնել՝ ստեղծելով իրավական և սոցիալական անվտանգության զգացողության բացակայություն։

Այս վերլուծությունը, որը ես հրապարակել էի, նույնիսկ քննադատվեց, ինչը ցույց է տալիս, թե որքան խորը է իշխանության մտածելակերպը։ Այսօր «Մեր ձևով» շարժման խոսնակ Մարիաննա Ղահրամանյանը հաստատում է, որ նրանց «թիմակիցները ստանում են կասկածելի զանգեր ու նամակներ՝ նյութական օգնության խնդրանքներով»։ Սա վերջին ապացույցն է, որ իշխանությունը իր գործիքակազմն ակտիվորեն կիրառում է։

Այս ամենի արդյունքում «Ուժեղ Հայաստան» կուսակցությունը կորցրեց 5 օր և մարզային գրասենյակներից մեկը՝ Արտաշատի։ Կուսակցության գրասենյակը կարելի է վերականգնել, սակայն վախի մթնոլորտը դժվար թե ցրվի։ Իշխանությունը կփորձի իրենց համար հաջողված այդ փորձը տարածել մնացած գրասենյակների ուղղությամբ։

Այսպիսով, կարելի է եզրակացնել, որ հունիսի 7-ին կավարտվի ոչ թե քաղաքական պայքարը, այլ այն փորձը, որի նպատակն է քաղաքական մրցակցությունը փոխարինել վախի մթնոլորտով։ Այս իրավիճակում «Ուժեղ Հայաստան»-ի անդամների վճռականությունը, որը Մարիաննա Ղահրամանյանը բացահայտում է իր գրառումներում՝ «Չենք տրվելու սադրանքներին», պետք է դիտարկվի որպես հուշում։ Պետք է հիշել Վրաստանի օրինակը, որտեղ 2012 թվականին Միխեիլ Սաակաշվիլու կառավարությունը պարտվեց խորհրդարանական ընտրություններին, իսկ հաջորդ տարի՝ նաև նախագահականին։ Այդ պարտությունն ավարտեց Սաակաշվիլու ժամանակաշրջանը։

Այսպիսով, իշխանության կողմից ստեղծված վախի մթնոլորտը կարող է ավարտվել հունիսի 7-ին, երբ ժողովուրդը կներկայացնի իր վճռականությունը։