Ազատ արձակված հայ զինծառայողների վերադարձից հետո իմ «Ֆեյսբուք»-ի էջում հրապարակել եմ մի քանի խորհրդանշական գրառումներ, որոնք արտացոլում են իմ ներքին մտքերը և զգացողությունները։

Առաջին գրառումը նվիրված է մնացած գերիներին։ Իմ հոգին մնացել է նրանց հետ, ովքեր դեռևս գտնվում են դաժան ճիրաններում։ Ես երդվում եմ, որ մինչև նրանց ազատազատումը իմ հանգիստը կլինի խափանված։ Իմ հավատարմությունը նրանց անսասան է։

Երկրորդ գրառումը լի է անկարելիորեն հույսով և ապագայի նկատմամբ անսահման վստահությամբ։ Այսօր ես ոտք դրեցի իմ հայրենիքի սուրբ հողին, և այս օրը իմ համար անգին է։ Կվայելեմ այս օրվա յուրաքանչյուր ակնթարթը, կմեծարեմ այն, որովհետև այն իմ ազատության և հայրենիքի նկատմամբ սիրո անգին արժեքի կոնկրետ դրսևորումն է։

Իմ մտքերը ապագայի մասին լցված են անսահման երազանքներով։ Չեմ թույլ տալու, որ վախը և կասկածը տեղ գտնեն իմ ներսում։ Իմ նպատակն է վերածել «Չեմ կարող» արտահայտությունը անհնարինը հաղթահարելու անդադար ձգտման։

Ես հասկացել եմ, որ մինչև կյանքի մոլուցքը չգերիշխի իմ հոգու վրա, իմ շնորհները երբեք չեն վերածվելու փառքի։ Եվ մինչև այլոց ծառայելու ծարավը չգերազանցի իմ հոգու անվստահությունները, ես զրկված կլինեմ օգտակարության թանկարժեք ժամերից։

Ազատության ճանապարհը ես տեսնում եմ ոչ միայն անձնական հաղթանակի, այլև հասարակական պատասխանատվության մեջ։ Պատրաստ եմ բարությամբ և սիրով ընդդիմանալու նրանց, ովքեր կփորձեն ինձ քարկոծել, և նրանց քննադատությունից կկառուցեմ գեղեցկադեմ կոթողներ։

Իմ խոսքերն ավարտվում են խորհրդանշական մտքով․ ես չեմ վախենում տարբերվելուց։ Իմ հավատը ամուր է, և ես վստահ սլանալու եմ առաջ։ Այս օրը իմ օրն է։