Իսլամաբադում տեղի ունեցած Իրան-ԱՄՆ անուղղակի բանակցությունները, որոնք միջազգային հանրության ուշադրության կենտրոնում էին որպես հնարավոր դեէսկալացիայի նախերգանք, ցույց տվեցին խորը դիվանագիտական լճացման իրականությունը։ Չնայած Պակիստանի միջնորդական ջանքերին՝ կողմերին չհաջողվեց դուրս գալ փոխադարձ անվստահության շրջանակից։

ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփը վերջին օրերին հանդես է գալիս ինքնավստահ հայտարարություններով, որոնք կարծես թաքնում են Իրանի հետ հետագա պատերազմելու ցանկություն չունենալու իրական մտադրությունը։ Նրա խոսքով՝ Իրանն այժմ գտնվում է այնպիսի վիճակում, երբ լայնածավալ պատերազմն այլևս օրակարգային չէ, քանի որ երկիրը «չի կարող պատերազմել»՝ ամերիկյան կոշտ ճնշման տակ։

Իրանական կողմը, իր հերթին, պահպանում է զգուշավոր, բայց կոշտ հռետորաբանություն։ Թեհրանի պաշտոնական ներկայացուցիչները հստակ հասկացնում են, որ բանակցային սեղանին են նստել միայն «ազգային շահերի և պատժամիջոցների վերացման» օրակարգով։ Նրանք պահանջում են, որ «Սպիտակ տունը» հրաժարվի «առավելագույն ճնշման» լեզվից՝ իրական դիվանագիտական առաջընթացի համար։

Այս պահին բանակցային գործընթացում նկատվում է ակնհայտ լճացում՝ դիվանագիտական դադար կամ «սառեցված վիճակ», որտեղ ոչ մի կողմ չի ցանկանում անել առաջին քայլը՝ չխաթարելու համար սեփական ռազմավարական հաշվարկները։

Այս իրավիճակը կարելի է բացատրել մի քանի գործոնով։ Առաջինը՝ կողմերի միջև առկա է սկզբունքային տարաձայնություն։ ԱՄՆ-ը փաստացի ցանկանում է ոչ թե պատերազմել, այլ Իրանի տնտեսական և տեխնոլոգիական մեկուսացման ավելի կոշտ մակարդակ ստեղծել։ Երկրորդը՝ Իրանը, զգալով, որ այլևս չի պարտվում կամ չի զիջում Վաշինգտոնին, փորձում է խորացնել իր տարածաշրջանային ինքնավարությունը՝ դառնալով այնպիսի «առանցքային պետություն», որի հետ հաշվի չնստելն անհնար կլինի։ Երրորդը՝ Իրանը կամրապնդում է իր գործակցությունը Ռուսաստանի և Չինաստանի հետ՝ ձևավորվող աշխարհակարգում իր դիրքերը ամրապնդելու համար։

Այս ամենի արդյունքում, Իսլամաբադյան բանակցությունները ցույց տվեցին, որ առանց քաղաքական կամքի և փոխադարձ զիջումների պատրաստակամության՝ նման հանդիպումները մնում են պարզապես ձևականություն։ Միջազգային հանրությունը հայտնվել է սպասողական վիճակում, քանի որ այս լճացումը կարող է լինել կամ նոր էսկալացիայի նախաշեմ, կամ երկարատև «սառը» դիմակայության շարունակություն։