Իրանում ընթացող ներքին քաղաքական լարվածությունը և բողոքի ցույցերը, որոնք սկսվել են սեպտեմբերի վերջին, ազդեցություն են ունենում ոչ միայն Իրանի ներսում, այլև նրա շրջապատում։ Այս իրադարձությունների շուրջ տարածաշրջանային և միջազգային քաղաքական դաշտում ձևավորվում են տարբեր տեսակետներ, որոնք հակիրճ արտահայտելու նպատակով իշխանամետ թուրքական «Ազգայնական շարժում» կուսակցության առաջնորդ Դևլեթ Բահչելին խմբակցության նիստում համեմատել է 2013 թվականի Գեզե հրապարակի բողոքների հետ՝ նշելով, որ «ձեռագիրը նույնն է»։

Այս համեմատությունը, որը հակիրճ կերպով արտահայտում է Թուրքիայի կառավարության մոտեցումը, ցույց է տալիս, որ Անկարան Իրանի ներքին ինքնիշխանության խախտման ցանկացած փորձը համարում է սպառնալիք։ Բահչելին նշել է, որ Իրանի տարածքային ամբողջականությունը խիստ կարևոր է, և այնտեղ տեղի ունեցող անկարգությունները բոլոր առումներով սպառնում են Թուրքիային։

Այս տեսակետը համահունչ է Ռուսաստանի կողմից արտահայտված մոտեցմանը։ Ռուսաստանյան պետական ՌԻԱ-Նովոստի գործակալությունը հրապարակել է հոդված, որում պնդվում է, որ Իրանի կառավարությունը կհաղթահարի հերթական փորձությունը և կմտնի Ռուսաստանի և Չինաստանի հետ համաշխարհային ուժային մեծամասնության կազմում, որի կայացումը կանխելու գործին է լծված ԱՄՆ նախագահը։ Այս տրամաբանությամբ, Իրանի կրոնապետական ռեժիմը դիտարկվում է որպես ռուսական և չինական շահերի հզոր դաշնակից, որի փլուզումը կամ թուլացումը կամրապնդի ԱՄՆ-ի և նրա դաշնակիցների դիրքերը։

Այս համատեքստում հետաքրքիր է նաև ռուսական և թուրքական մամուլի կողմից Իրանի ցույցերի հակասական մեկնաբանությունը։ Թեև պաշտոնական մակարդակում երկու երկրներն էլ հանդես են գալիս Իրանի ներքին գործերի մեջ չխնդրելու կոչով, որոշ փորձագետներ և մեկնաբաններ ցույցերին տալիս են ավելի բարդ և նույնիսկ անհանգստացնող գնահատականներ։

Օրինակ, Regnum-ի մեկնաբանը նշում է, որ Իրանի ցույցերի հակակրանքը ռեզա Փահլավիի նկատմամբ ցույց է տալիս, որ Իրանի հասարակության մեջ ավելի հարազատ է «Աքեմենյան Դարեհ արքան», քան «Մուհամեդ մարգարեն»։ Այս տեսակետը ենթադրում է, որ Իրանի ինքնիշխանությունը և կրոնապետական ռեժիմը, որը պաշտպանում են Ռուսաստանը, Թուրքիան և Չինաստանը, ավելի անվտանգ են, քան Իրանի ինքնիշխանության և ժողովրդավարական բարեփոխումների հնարավոր տարբերակը, որը կարող է հանգեցնել Իրանի ազդեցության նվազմանը տարածաշրջանում։

Այսպիսով, Թուրքիայի և Ռուսաստանի կողմից Իրանի ներքին քաղաքականության նկատմամբ դրսևորվող մոտեցումը ցույց է տալիս, որ Իրանի ինքնիշխանությունը և կայունությունը դիտարկվում են որպես տարածաշրջանային անվտանգության հիմնաքար, որի խախտումը կարող է ունենալ անելիք չունեցող հետևանքներ։