Իմ վերլուծության համաձայն, աշխարհի ամենահզոր երկրի՝ Միացյալ Նահանգների, ներկայիս քաղաքականությունը դառնում է համաշխարհային անկայունության հիմնական աղբյուրը։ Սա իմ հիմնական եզրակացությունն է Eurasia Group-ի «2026 թվականի գլխավոր ռիսկերը» զեկույցի վերլուծության արդյունքում։

Աշխարհի աշխակարգը, որը կառուցվել է եւ ղեկավարվել է հետպատերազմական տարիներին, այժմ ակտիվորեն քանդվում է հենց այն կողմից, որը դրա հիմնադիրն էր։ Այս փոփոխությունը դրսեւորվում է ոչ թե ավանդական տերությունների՝ Չինաստանի, Ռուսաստանի կամ Իրանի, կամ էլ աշխարհում ընթացող մոտ 60 հակամարտությունների միջոցով, այլ ԱՄՆ-ի կողմից իրականացվող նոր քաղաքականության արդյունքում։

Այս նոր մոտեցման ամենակարճատեսական դրսեւորումը եղել է Վենեսուելայի նախագահ Նիկոլաս Մադուրոյի գերի վերցումը եւ Նյու Յորք տեղափոխումը։ Սա ոչ միայն Դոնալդ Թրամփի վարչակազմի ամենամաքուր ռազմական հաղթանակն էր, այլեւ նրա արտաքին քաղաքականության հիմնարար փոփոխության կանխատեսումը։

ԱՄՆ-ի նախագահը իր մոտեցումը Արեւմտյան կիսագնդի նկատմամբ անվանել է «Դոնրոյի դոկտրին»՝ հակադրելով այն Ջեյմս Մոնրոյի նախագահության ժամանակ հայտարարված դոկտրինին։ Թեեւ Մոնրոն զգուշացնում էր եվրոպական տերություններին չմիջամտել Ամերիկայի գործերին, Թրամփը կիրառում է ռազմական ճնշում, տնտեսական հարկադրանք եւ անձնական հարաբերությունների պարզում՝ տարածաշրջանը իր կամքին ենթարկելու համար։

Սա ոչ թե «Ամերիկան առաջին հերթին» մեկուսացման քաղաքականություն է, այլ աշխարհի վրա ազդեցություն գործելու նոր ձեւ։ Միացյալ Նահանգները ավելի ու ավելի է ամրապնդում իր կապերը Իսրայելի եւ Պարսից ծոցի երկրների հետ, եւ Թրամփի պատրաստակամությունը Իրանին հարվածելու եւ եվրոպական քաղաքականությանը միջամտելու վերաբերյալ չի վկայում իր ազդեցության նվազման մասին։

ԱՄՆ-ի արտաքին քաղաքականությունը չի հենվում ավանդական առանցքների վրա։ Այն չի բաժանում աշխարհը դաշնակիցների եւ հակառակորդների, ժողովրդավարությունների եւ ավտոկրատիաների միջեւ։ Այն հիմնված է ավելի պարզ հաշվարկի վրա․ կարո՞ղ եք բավականաչափ ուժեղ հարված հասցնել, որպեսզի Ձեզ վնասեն։ Եթե պատասխանը «ոչ» է, եւ Դուք ունեք ինչ-որ բան, որն անհրաժեշտ է ԱՄՆ-ին, Դուք թիրախ եք։ Եթե պատասխանը «այո» է, ԱՄՆ-ը կնշանակի հետ Ձեզ։

Այս հաշվարկի հստակ օրինակը Վենեսուելան էր։ Նիկոլաս Մադուրոն չուներ դաշնակիցներ, որոնք պատրաստ էին գործել, չուներ բանակ, որը կարող էր հակահարված տալ, եւ չուներ ազդեցության լծակներ։ Հետեւաբար, նա հեռացվեց։ Կարեւորը այն է, որ ԱՄՆ-ի գործողությունները չեն ուղղված ոչ թե ռազմական հաղթանակի, այլ աշխարհի աշխակարգի վերաձևավորմանը։