Աշխարհում ընթանում են «չափազանց հետաքրքիր պրոցեսներ»։ Իմ կարծիքով, հին աշխարհակարգը, որը ձևավորվել էր ԱՄՆ-ի կողմից, այսօր ապամոնտաժվում է հենց ԱՄՆ-ի կողմից։ Այս գործընթացի արդյունքում ձևավորվում է նոր աշխարհակարգ, որի հիմնական բնութագիրը բազմաբևեռականությունն է։

ԱՄՆ-ի անվտանգության նոր հայեցակարգում արձանագրված փաստաթղթերը հստակ ցույց են տալիս, որ ԱՄՆ-ն արդեն ընդունում է այս փաստը։ Ընդունվում է, որ աշխարհը բազմաբևեռ է, և հրաժարվում է գաղափարական հեգեմոնիայից։ Ընդունվում է, որ հիմնական հակառակորդը այսօր Չինաստանն է, իսկ Ռուսաստանի հետ կառուցողական և պրագմատիկ հարաբերություններ կառուցելու հնարավորություն է տեսնվում։ Եվրոպայի մասին արված գնահատականը, թեև ուղղակիորեն չի նշվում, փաստորեն նշանակում է Եվրոպայի դեգրադացում։

Այս երկու հանգամանքները՝ բազմաբևեռ աշխարհը և միակողմանի ճնշում կիրառելը, առաջին հայացքից հակասական են թվում։ Սակայն դրանց միջև եղած կապը շատ վտանգավոր է։ Եթե աշխարհը չի կարողանա գտնել համընդհանուր կանոններ, ապա այն կամ պետք է բաժանվի ազդեցության գոտիների, կամ կառաջանա մեծ պատերազմ։ ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփը փորձում էր աշխարհը բաժանել ազդեցության գոտիների՝ կառավարվող էսկալացիաների միջոցով։

Այս համատեքստում Հայաստանը պետք է քաղաքականության նոր մոտեցում կերտի։ Աշխարհը շատ ավելի վտանգավոր է դարձել, և մենք պետք է խուսափենք գերտերությունների շահերի բախման կիզակետից։ Ինչպես ասում են, «հմուտ նավապետը փոթորիկի ժամանակ կիր նավը օվկիանոս չի հանում»։

Անցյալում կատարված սխալներից դասեր քաղելը հիմնարար է։ Վրաստանը Սաակաշվիլիի ժամանակ փորձել է խաղալ Ռուսաստանի և ԱՄՆ-ի հակասությունների վրա, ինչի արդյունքում ստացել է պատերազմ և տարածքային կորուստներ։ Նույնպես նշանակալից է Ուկրաինայի դեպքը՝ Զելենսկու ղեկավարությամբ, որը փորձելով խաղալ ՆԱՏՕ-ի և ՌԴ-ի շահերի բախման ամենացավոտ մետերի վրա, ստացել է սարսափելի պատերազմ և տարածքային կորուստներ։ Հայաստանը Փաշինյանի ժամանակաշրջանում նույնպես մտել է այդպիսի խաղերի մեջ, ինչի հետևանքը պատերազմն էր, կորուստները և տարածքային անվտանգության խախտումը։

Այս դասերից հետևություններ անելը և փորձել հմուտ լինելը մեր պետության գոյության հարցն է։