Բանակի օրվա առթիվ ես կիսում եմ մի շարք մտորումներ, որոնք, իմ կարծիքով, կարևոր են Հայաստանի զինված ուժերի դերի, անցյալի դասերի և ներկայի մարտահրավերների վերաբերյալ։

Իմ հիմնական կարծիքը այն է, որ ցանկացած ազգի գոյության հիմնական երաշխիքը բանակն է։ «Չկա բանակ՝ չկա և չի լինելու պետություն»,- սա ոչ թե պարզ արտահայտություն է, այլ իմաստուն փաստ։ Որևէ օտար պետության բանակ երբեք չի կարող պաշտպանել հայրենիքի սահմանները այնպես, ինչպես իր հայրենի հողը, պետությունն ու ծնողին պաշտպանող զինվորը։

Մենք պետք է հիշենք Հայոց բանակի պատմության փառապանծ ուղին։ Այն ոչ միայն անջնջելի պատմություն է, այլև օբյեկտիվ իրողություն, որը գոյություն ունի՝ անկախ այն բանից, թե ինչպես են որոշ մարդիկ փորձում այն մեկնաբանել կամ վերաիմաստավորել։ Հայոց բանակը անպարտելի է, երբ առաջնորդվում է ոգով, որը հիմնված է արիության, պատվի և ազգային արժանապատվության վրա։

Ես հիշում եմ այն պահերը, երբ թշնամին տեսել է Հայոց բանակի հաղթական ոգին և սարսափել է հայ զինվորի աներևակայելի սխրանքներից։ Այս հաջողությունները հնարավոր դարձան այն պատճառով, որ մեր բանակն ուներ արժանի ղեկավարներ։

Այս պատմությունը հստակ հակադրվում է այն իրավիճակին, որը մենք տեսնում ենք այսօր։ Ես ասում եմ բանակի վրա քար նետողներին ու թերահավատներին, որ նրանք չգիտեն իրական հայկական բանակը։ Նրանք չեն հասկանում, թե ինչ է նշանակում հայրենիքի համար կանգնել մինչև վերջ։

Այսօրվա կառավարության կողմից իրականացվող բանակի «կերպափոխում» կոչվող գործընթացը, իմ կարծիքով, ոչ այլ բան է, քան բանակը սեփական կերպին նմանեցնելու փորձ։ Սա վտանգավոր ուղի է, որը հանգեցնում է նրա վերջնական ջախջախման։

Ի վերջո, ես ուղղում եմ իմ խոսքը Հայոց բանակին. «Հայո՛ց բանակ, մեր սիրելի´ զավակ, Ուղղի՛ր մեջքդ, սեղմի՛ր ցավդ ատամներիդ տակ և առաջ նայիր՝ դասեր քաղելով անցյալից»։

Ես խոնարհում եմ գլուխը հայրենիքի ազատության և անկախության համար իրենց կյանքը զոհաբերած բոլոր հերոսների, իմ մարտական ընկերների, եղբայրների և քույրերի անմահ հիշատակի առջև։ Նրանց զոհաբերությունը պետք է լինի մեր բոլորի համար անդադար հուշում և ոգեշնչման աղբյուր։