Իմ վերջին գիրքը, «Տուն գնացող արեւը», ծնվել է ոչ թե որպես պարզապես պատմական վերլուծություն, այլ որպես սրտի ողբ, որը իմ ոճի հավատարիմ ընթերցողներին հայտնի է։ Այն իմ ապրած, զգացած եւ խորհած թեմաների մասին է, ներկայացված լոռեցու պարզամտությամբ եւ հյութեղ շարադրանքով, որը, հուսով եմ, ընթերցողին մեծ հաճույք է պարգեւում։

Գրքի էջերը ողողված են իմ մղկտացող ողբով, որը ծնվել է Արցախի կորստի ցավից, անթիվ զոհերի հիշողությունից եւ սպասվող նոր արհավիրքների տագնապից։ Ինչպե՞ս կարելի է չողբել, երբ յոթանասուներկու տարի ապրելուց հետո ես տեսնում եմ տասնյակ դարեր ապրած Արցախի գոյության ավարտը։

Ես մեծ հայրենասեր եմ, եւ իմ գիրքը պատմագրի ճշտապահությամբ է շարադրված։ Զոհված զինվորին նվիրված ամեն տողում զգացվում է իմ հարազատ զավակի կորստի չափ վիշտը։ Անասելի ծանր է ինձ համար Հայաստան աշխարհին սպառնացող վտանգը։

Իմ գրքի գրավիչ հատվածները, որքան էլ փորձեմ վերլուծել, իմ ոճի լավագույն դրսեւորումն են։ Ինչպես ես գրում եմ․ «Ինչքան գրավիչ ես կորստյանի երկյուղիս տագնապներում, ի՞նչ անեմ, չքնաղ իմ երկիր, թաշկինակի հանգույն պստլիկ աշխարհ՝ քեզ գրպանումս պահեմ, դնեմ սրտի՞ս, թե՞ աչքերիս»։ Այս խոսքերը պահանջում են մեծ սիրտ, մեծ սեր եւ նվիրվածություն՝ ապրած հողի հանդեպ։

«Տուն գնացող արեւը» ես կկոչեի պատմական գիրք։ Աստված չանի, որ ներկայիս կառավարիչները իրենց ձեւով գրեն այսօրվա մեր պատմությունը։ Սա Լեւոնի ողբն է՝ նման Խորենացու ողբին։ Իր էջերում ես հիշում եմ հայ ժողովրդի նվիրյալ զավակներին, հիշում եմ դեպքեր, զրույցներ։ Շատ տպավորիչ է Սերժ Սրապիոնյանի հետ իմ զրույցը։ Երբեք չեմ մոռանա, թե ինչպես է նա, ծանր հիվանդ եւ ցավերի մեջ լինելով, զանգում է եւ Աստծո հետ հանդիպելուց հետո հարցնում է․ «Ինչո՞ւ չասեցի մեր երկրի հետագայի մասին»։

Գրքում կան նաեւ նուրբ հումորի կտորներ։ Օրինակ, ես նոր ակնոց եմ առնում, եւ մի ապակին կորչում է։ Քայլում եմ փողոցով, եւ մարդիկ ժպտում են։ Իմ մտքի մեջ առաջանում է միտք, թե գիրքն այնքան է հայտնի դարձրել ինձ, որ անցորդները ինձ ճանաչում են, մինչդեռ իրականում նրանց ուշադրությունը գրավել է միայն իմ ակնոցի ապակին։

Իմ գրքի ամենացավոտ էջերից մեկը «Հայի պարծանքը, հարգն ու պատիվը» վերնագրով պատումն է, որտեղ ամենաջերմ խոսքերով եմ հիշում Հենրիխ Մխիթարյանին։ Ես նրան համարում եմ հավաքական հայի կատարյալ կերպար, ազգի որդի, պարծանք ու հպարտություն։ Իսկ «Հաղթանակած թշվառականը» պատումում ես ցավով եմ նկարագրում մեր նվաստացումը, ոչնչացած հեղինակությունը, Մոսկվայի զինվորական շքերթի եւ մեր Գիքորի՝ մի անկյունում չնկատվող մոռացված գոյության մասին։ Երբ հայոց բանակն ունեցել է առանցքային դեր Հայրենական պատերազմում, մենք ինչպես ենք հասել այս կետին։ Եվ ես ցավով հարցնում եմ․ «Ախր, էս թշվառականին մեզ ո՞վ տվեց»։