Ադրբեջանի նախկին արտգործնախարար Էլմար Մամեդյարովի հայտարարությունը, թե իշխանությունները կաջակցեն Նիկոլ Փաշինյանին Հայաստանի խորհրդարանական ընտրություններում, պետք է դիտարկել ոչ թե որպես առանձին դեպք, այլ որպես հիբրիդային պատերազմի բաղադրիչ, որը կիրառվում է ազդեցություն ունենալու նպատակով։

Այս տեսանկյունից հարցին անդրադառնալիս պետք է հասկանալ, թե ինչպես են այսպիսի գործողություններ կատարվում և ինչ խորքեր ունեն։ Ըստ քաղաքագետ Արա Պողոսյանի, նման վարքագիծը բնորոշ է այն պետություններին, որոնք իրենց ռազմավարական նպատակներն իրականացնում են նաև թիրախային պետություններում՝ հաստատելով իրենց համար ցանկալի ռեժիմներ։ Այս համատեքստում Ադրբեջանն ու Թուրքիան փորձում են ազդեցություն ունենալ Հայաստանի ընտրական պրոցեսների վրա՝ օգտագործելով հրապարակային խոսույթը։

Այս գործողությունները դրսևորվում են նաև այլ ձևերով։ Օրինակ, իշխանությունները ստեղծում են նոր բաժանարար գիծ՝ ընդդիմադիր կուսակցություններին «պատերազմի կուսակցություն» անվանելով, իսկ իրենց՝ «խաղաղության կուսակցություն»։ Սա նպատակ ունի դառնալ հիբրիդային գործիքի մաս՝ ուղիղ պատերազմի սպառնալիքը օգտագործելով որպես էլեկտորալ ազդեցություն։

Արա Պողոսյանը նշում է, որ Ադրբեջանի կողմից ՀՀ Սահմանադրության փոփոխության պահանջը ևս ուղիղ միջամտություն է Հայաստանի ներքին գործերին։ Այս միջամտությունը դառնում է նորմալ և մեթոդական, եթե Հայաստանը թույլ տա և ընդունի արտաքին ազդեցությունը։ Առաջին և ամենաակնառու օրինակը հենց Սահմանադրության հարցն է, որից հետո միջամտությունը կարող է ընդլայնվել։

Քաղաքագետը նաև նշում է, որ Ալիևի հայտարարությունները, թե ադրբեջանական զորքերը վերահսկում են Հայաստանի ռազմավարական դիրքերը, ցույց են տալիս ազդեցություն կիրառելու և ուժ պրոյեկտելու հնարավորություն, որը կարող է օգտագործվել ցանկացած իրավիճակում։