ԱԺ-ում կառավարության 2021-2026 թվականների ծրագրի կատարողականի քննարկման ընթացքում իմ եզրափակիչ ելույթում անդրադարձի եմ արել խորհրդարանական ընդդիմության ներկայացուցի առանձնահատկություններին։

Ես նկատեցի, որ ընդդիմության կողմից ներկայացվող «երեք կուսակցությունների» կոալիցիան, որը հայտարարում է իր մարտահրավերը 2026 թվականի խորհրդարանական ընտրություններին, իրականում ճշգրիտ նույնն է, ինչպես 2018-2019 թվականներին իշխանության գլխին գտնվող կոալիցիան։ Այդ կոալիցիայի մեջ էին մտնում ԲՀԿ-ն, ՀՅԴ-ն և ՀՀԿ-ն։ Այսօրվա ընդդիմությունը, որը ներկայացնում է «Ուժեղ Հայաստան» կուսակցությունը, իրականում ԲՀԿ-ի և ՀՀԿ-ի շարունակությունն է։ «Ուժեղ Հայաստանը» նույնիսկ հայտարարել է Սերժ Սարգսյանի և իր համախոհների աջակցության մասին։

Այս իրողությունը, ըստ իմ կարծիքի, պետք է հստակ արձանագրվի։ Երբ ընդդիմությունը պնդում է, որ 2026 թվականի ընտրություններն իրենց համար վերջին շանսն է, նրանք իբրև իրենց վերջին շանս են ներկայացնում ոչ թե նոր ուժեր, այլ 2018-2019 թվականներին իշխանության գլխին գտնվող կոալիցիան։

Այս համատեքստում ես նաև անդրադարձի եմ արել ընդդիմության կողմից օգտագործվող լեզվական մարտահրավերներին։ Նրանք ժողովրդին անվանում են «շուն ու շանգյալ», «ժեխ», «բոշա» և փորձում են ստիպել իրենց ձայն տվող մարդկանց ինքն իրենց այդպիսի անվանումներով հայտարարագրել։ Սա, ըստ իմ գնահատականի, ընդդիմության կողմից հասարակությանը ուղղված մարտահրավեր է, որի ընդունումը կհանգեցնի հասարակության ինքնավստահության և ինքնագնահատականի ծավալների նվազեցման։

Ես նշեցի, որ նման մարտահրավերը հասարակությանը չի կարող հաջողության հասնել։ Իմ խոսքը վերաբերում է նաև նրան, որ 2026 թվականի խորհրդարանական ընտրություններում պետք է ապահովել, որպեսզի «Ուժեղ Հայաստանը», Հայաստան դաշինքը և ԲՀԿ-ն անցողիկ շեմը չհաղթահարեն։ Սա, ըստ իմ տեսողության, հայկական քաղաքական դաշտի զարգացման և ժողովրդի ապագայի համար առավելագույն կարևոր խնդիր է։