Վերլուծության համաձայն՝ Եվրամիության կողմից Հայաստանին հատկացված միջոցները, որոնք պաշտոնապես նախատեսված են իբրև հիբրիդային պատերազմի դեմ պայքարի միջոց, իրականում ուղղված են Հայաստանում հակառուսական տրամադրություններ սերմանելուն։ Այս եզրահանգումը հիմնված է Ռուսաստանի Դաշնության հակա-հիբրիդային ռազմավարության բնույթի վրա։

ՌԴ-ն, որպես պետություն, որը տիրապետում է զգալի ռազմական ուժի, անհրաժեշտության դեպքում ոչ թե հիբրիդային, այլ իրական, ռազմական գործողություններ է իրականացնում, ինչպես մենք դիտարկում ենք Ուկրաինայի դեպքում։ Հետևաբար, «հիբրիդային պատերազմի դեմ պայքարի» շրջանակներում միջոցներ հատկացնելը հարց է առաջացնում․ եթե Հայաստանը հիբրիդային պատերազմի թիրախ է, ապա իշխանությունները պետք է ցույց տան դրա ապացույցները, դերակատարներին և հարուցված քրեական գործը։ Իշխանությունների անգործությունը, եթե դա տեղի է ունենում, ինքնին կարող է համարվել անգործության հանցագործություն։

Այս համատեքստում իշխանությունների կողմից իրականացվող ներքին քաղաքականությունը, հատկապես եկեղեցուն ուղղված գործողությունները, դիտարկվում են որպես ռեսուրսների կենտրոնացում՝ իշխանական կայունությունը պահպանելու համար։ Փորձագետի կարծիքով՝ իշխանությունները դեռևս չեն հաղթել եկեղեցու դեմ իրենց պայքարում, ուստի նրանց ուշադրությունը կենտրոնացված է այս հարցի լուծման վրա։

Այս վերլուծությունը ընդգծում է, որ իշխանական ռազմավարությունը, որը ներառում է նաև Ամենայն հայոց կաթողիկոսի հրաժարականի պահանջը և հոգևորականների դեմ կոմպրոմատների օգտագործումը, նախընտրական քարոզարշավի մաս է կազմում։ Նիկոլ Փաշինյանը, որը հանրային լայն աջակցություն չի վայելում, իր խնդիրները լուծում է պետական ​​միջոցների և լծակների միջոցով։

Վերջում, վերլուծաբանը նշում է, որ եթե 2018 թվականին նախորդ իշխանությունները ցանկացած դեպքում դիմադրեին Նիկոլ Փաշինյանի գործողություններին, իշխանության գալու հնարավորությունը նրա համար գրեթե բացառված կլիներ։ Այսպիսով, Եվրամիության կողմից հատկացված միջոցները դիտարկվում են որպես իշխանական կայունության և քաղաքական նպատակների իրագործման գործիք, այլ ոչ թե արտաքին թիրախների դեմ պայքարի միջոց։