1998 թվականի փետրվարի 3-ին Հայաստանի Հանրապետության նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը հրաժարական տվեց։ Այս իրադարձությունը, որը հայտնի է որպես «Մեծ առնետավազք», ունեցավ բազմաթիվ կարևոր հետևանքներ։ Այն ոչ միայն առաջին արտահերթ նախագահական ընտրությունն էր, այլև առաջինը, որի համար պահանջվեց քվեարկության երկրորդ փուլ։

Հրաժարականի հիմնական պատճառը դարձավ Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման շուրջ առաջացած հակադրությունները։ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը պնդում էր, որ անհրաժեշտ է հարցը լուծել հնարավորինս արագ՝ նույնիսկ լուրջ փոխզիջումների գնով։ Նրա կարծիքով՝ եթե հապաղենք և լուծմանը գնանք հարկադրված, դա արդեն կլինի կապիտուլյացիա։

Իշխանական շրջանակներում, մասնավորապես՝ ուժային նախարարներ Վազգեն Սարգսյանը, Սերժ Սարգսյանը, վարչապետ Ռոբերտ Քոչարյանը և Արցախի պաշտպանության նախարար Սամվել Բաբայանը, որդեգրել էին առավելապաշտական դիրքորոշում՝ կողմնակից լինելով 12,5 հազար քառակուսի կիլոմետր տարածքով անկախ Արցախի գաղափարին։ Այս հակադրությունները հրապարակային դարձան 1997 թվականի նոյեմբերի 1-ին, երբ մամուլում հրապարակվեց նախագահի «Պատերազմ, թե՞ խաղաղություն. լրջանալու պահը» հոդվածը։ Այս իրադարձություններին նախորդել էր Անվտանգության խորհրդի նոյեմբերի 7-8-ի նիստը, որն էլ կանխորոշեց ուժերի հարաբերակցությունը։

Փետրվարի 2-ին, որը պատմության մեջ մտավ որպես «Մեծ առնետավազքի օր», մեկ օրում 28 պատգամավոր ճամբարափոխ եղավ, և Հայաստանի Հանրապետական կուսակցությունը (ՀՀԿ) զրկվեց խորհրդարանական մեծամասնությունից։ Փետրվարի 2-ին հրաժարական տվեցին նաև ԱԳ նախարար Ալեքսանդր Արզումանյանն ու Երևանի քաղաքապետ Վանո Սիրադեղյանը։

Նախագահի հրաժարականն ընդունվեց փետրվարի 4-ի խորհրդարանի նիստում։ Ըստ գործող Սահմանադրության՝ նախագահի պարտականությունները պետք է ստանձներ ԱԺ նախագահը, սակայն Խոսրով Հարությունյանը հայտարարեց այդ լիազորությունները կատարելու անհնարինության մասին։ Արդյունքում նախագահի պաշտոնակատար դարձավ վարչապետ Ռոբերտ Քոչարյանը, որը նույն տարվա մարտին անցկացված ընտրությունների երկու փուլերի արդյունքում դարձավ Հայաստանի երկրորդ նախագահ։

Նախագահական ընտրություններին մասնակցեցին 12 թեկնածուներ։ «Նոր ուղի» կուսակցության հիմնադիր Աշոտ Բլեյանը, որը հայտարարել էր․ «Խաղաղության կուսակցությունը չի կարող պարտվել, ես եմ խաղաղության կուսակցությունը», 12 թեկնածուներից ամենաքիչ ձայն ստացողը եղավ։