Վերջին օրերին Հայաստանի քաղաքական դաշտում ակտիվացել են հարձակումները և դրանց հակազդեցությունները, որոնք կենտրոնացած են Հայաստանի Հանրապետական կուսակցության (ՀՅԴ) շուրջ։ Այս քննարկումները, որոնք տեղի են ունեցել հանրային և առցանց հարթակներում, բարձրացրել են լարվածությունը և բացահայտել տարբեր կողմերի միջև եղած խորը տարբերությունները։

Հարցումների հիմքում ընկած է Դաշնակցության դերը և դիրքորոշումները հայկական քաղաքականության մեջ։ Քննադատներ, ինչպիսիք են Լիլիթ Ստեփանյանը, կուսակցությանը մեղադրում են իրենց ծրագրերից և սկզբունքներից հեռանալու և Ռոբերտ Քոչարյանի ազդեցության մեջ ընկնելու մեջ։ Նրա խոսքով՝ 130-ամյա պատմություն ունեցող կուսակցությունը այսօր դարձել է Քոչարյանի «մասովկան»։

Այս մեղադրանքներին հակազդել են Դաշնակցության ներկայացուցիչները։ Հայկ Կոնջորյանը հստակ հայտարարել է, որ կուսակցությունը չեն փակելու, այլ հակառակը՝ կամրապնդելու և ընդլայնելու է իր ազդեցությունը։ Նա նաև հակադրել է Դաշնակցության կողմից առաջարկվող «ազատություն» և «մահ» հասկացությունները՝ պնդելով, որ կուսակցությունը ժողովրդին մահ է տալիս, իսկ ազատությունը պահում իրեն։

Հակոբ Մովսեսը հերքել է Դաշնակցության հասցեին քաղաքական ոտնձգություն անելու մեղադրանքը՝ պնդելով, որ իր քննադատությունը հիմնված է կոնկրետ իրադարձությունների վրա և չի ուղղված կուսակցությանը որպես ամբողջություն։ Նա նաև նշել է, որ իրեն և Կտրիճ Ներսիսյանին մեղադրողներին չի հասկանում, քանի որ նրանք երդում են տվել մի բանի մասին, բայց անում են այլ բան։

Այս քննարկումներին միանալով՝ Թագուհի Ղազարյանը հակառակորդներին մեղադրել է քաղաքական մազոխիզմի մեջ, որին վերջ չկա, իսկ Աղաջանյանը նրանց մեղադրել է խաղաղության ծաղրելու մեջ՝ պնդելով, որ Հայաստանը չի կորցնի իրենց իշխանության գործունեության արդյունքում։

Այս ամենի ֆոնին Ռուբինյանը Դաշնակցությանը մեղադրել է իրենց կարգախոսը փոխելու մեջ՝ «Մահ կամ ազատությունից» անցնելով «Մահ կամ գուբերնիա կամ էլի մահ»։ Նա նաև նշել է, որ Դաշնակցության ներկայացուցիչները բառերի հերթականությունը պատահական չեն ընտրում՝ ցանկալով սկզբից «մահ» ասել, ապա «ազատություն»։

Վարդանյանը, իր հերթին, նշել է, որ Դաշնակցության ներկայացուցիչները, ինչպիսիք են Հակոբ Մովսեսը, ունեն ազդեցիկ խոսք, որը ցավեցնում է, բայց միևնույն ժամանակ ճշմարիտ է։ Նա նաև առաջարկել է Նարեկ Գրիգորյանին գիրք գրել քաղաքական ոչնչացվող կարմիր տեսակների մասին՝ անուղղակիորեն համեմատելով դրանք Դաշնակցության հետ։