Այսօր երիտասարդների հետ հանդիպման ընթացքում ինձ հասցեագրվեց մի հարց, որը կարող էր բարձրացնել լարվածությունը։ Մի երիտասարդ մասնակից հարցրեց՝ «Ո՞ւր էիք վերջին 5-6 տարիներին, երբ պետությունն անցնում էր դժվարությունների միջով»։

Ես պատասխանեցի, որ այդ ամբողջ ժամանակ եղել եմ Հայաստանում՝ ժողովրդի կողքին։ 2020 թվականի պատերազմի ժամանակ ես բանտում էի, սակայն իմ սիրտը կտոր-կտոր էր լինում։ Իրավիճակը նախազգուշացնելու համար ես չորս ամիս առաջ պատերազմի մասին նախազգուշացում էի արել։ Փաստաբանի միջոցով ես կապ հաստատեցի երիտասարդների հետ և խնդրեցի հավաքել մի քանի միլիոն դրամ՝ մեր ընտանիքի կողմից, և ուղարկել Ղարաբաղ։ Նրանք այդպես էլ արեցին։

Հետո եղավ նոյեմբերի 9-ի իրադարձությունները՝ ցույցերը և այլն։ Իմ մոտ դիմեցին, և ես հավաքեցի իմ թիմին։ Մենք համաձայնեցինք, որ եթե ժողովուրդն ուզում է ընտրություն, մենք պատրաստ ենք։ Մենք ծրագրեր էինք մշակում, պատրաստվում էինք։ Ընտրությունից հետո ես նորից հրավիրեցի իմ թիմին և շնորհակալություն հայտեցի բոլորին, ովքեր մասնակցել էին և ձայն տվել։

Ես ճիշտ չէի գնահատել իմ թիմի աշխատանքը։ Մենք չկարողացանք ժողովուրդը լիարժեք տեղեկացնել մեր ծրագրերի մասին։ Ուրիշները ավելի լավ էին ներկայացրել իրենց տեսլականը։ Իմ թիմի անդամներին ես խնդրեցի, որ իրենց ցավը և սխալները ժողովրդի առջև ճանաչեն։

Դրանից հետո, երբ սկսվեց շրջափակումը, մենք օգնում էինք ամեն ինչով։ Բացի այդ, մենք օգնում էինք նաև հայաթափվածներին։ Ի վերջո, ես սկսեցի Քրիստոսի արձանը կառուցել։ Ես հարցս ավարտեցի՝ «Էլի շարունակե՞մ»։