Հունիսին Հայաստանում կկայանան խորհրդարանական ընտրություններ։ 2022 թվականից ի վեր Երեւանը վերանայում է իր արտաքին քաղաքականությունը՝ հեռանալով Ռուսաստանի հետ պատմականորեն սերտ կապերից։ Այնուհետեւ երկիրը առաջ է շարժվել Ադրբեջանի եւ Թուրքիայի հետ հարաբերությունների կարգավորման (հաճախ՝ ոչ համաչափ) գործընթացում, ինչպես նաեւ կասկածի տակ է դրել հայերի հաստատված պատմական եւ մշակութային արժեքները։

Ամառային ընտրությունները կարող են դառնալ յուրօրինակ հանրաքվե՝ կառավարության վիճահարույց քաղաքականության եւ երկրի համար նոր «խաղաղության դարաշրջանի» նրա տեսլականի վերաբերյալ։ Նման ներքաղաքական տուրբուլենտության պայմաններում մի շարք արտաքին դերակատարներ ձգտում են ազդել ընտրությունների ելքի եւ Հայաստանի ռազմավարական կուրսի վրա։

Սակայն ընտրությունների վրա ազդելու փորձ կատարող պետությունները պետք է հասկանան մի կարեւոր բան. «ով մեզ հետ չէ, նա մեր դեմ է» սկզբունքն այստեղ տեղին չէ։ Հայաստանը կարող է ծառայել որպես կամուրջ, այլ ոչ թե մարտադաշտ։