Հունվարի վերջին և փետրվարի սկզբին Հայաստանում տեղի են ունեցել մի շարք իրադարձություններ, որոնք ստիպում են խոսել երկրի ներքին քաղաքական և անվտանգության հարցերի մասին։

Առաջինը՝ Պաշտպանության նախարար Սուրեն Պապիկյանի կողմից կայացված որոշումն է, որով ուժը կորցրել է ճանաչվել 2000 թվականի հուլիսի 19-ի N 728 հրամանը։ Այս հրամանը, որը ստորագրվել էր 16 տարի առաջ, սահմանում էր ՀՀ զինված ուժերում հոգևորականների գործունեության կարգը։ Պաշտպանության նախարարի նոր որոշումը փաստորեն դադարեցնում է հոգևորականների աշխատանքը զինված ուժերի շարքերում։ Այս քայլը, որը մեկնաբանվում է որպես ներկա իշխանությունների կողմից հակաեկեղեցական քաղաքականության իրագործում, արժանացել է քննադատության Ազգային ժողովի «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Գեղամ Մանուկյանի կողմից։

Երկրորդը՝ Գերագույն Հոգևոր Խորհրդի հոգևորական անդամների նկատմամբ սկսված քրեական հետապնդումն է։ Քննչական կոմիտեն հոգևորականներին ծանուցագրեր է հղել և պահանջել ներկայանալ որպես մեղադրյալ։ Այս գործողությունները, որոնք ուղեկցվում են եպիսկոպոսների երկրից ելքի արգելքով, ակնհայտորեն ուղղված են կանխելու Ավստրիայում նախատեսված եպիսկոպոսաց ժողովի անցկացումը։

Երրորդը՝ ադրբեջանական զինված ուժերի կողմից իրականացված նոր վանդալիզմի ակտն է։ «Գեղարդ» հիմնադրամի հրապարակած տվյալների համաձայն, ադրբեջանցիները թիրախում են առել Մարտակերտի շրջանի Վաղուհաս գյուղի Սուրբ Մարիամ Աստվածածին եկեղեցին։ Գործողությունների մասին մանրամասն տեղեկությունները դեռևս հրապարակված չեն, սակայն այս դեպքը հստակ ցույց է տալիս ադրբեջանական ռեժիմի կողմից հայկական մշակութային և կրոնական ժառանգության նկատմամբ իրականացվող համակարգված քաղաքականությունը։

Այս երեք իրադարձությունները, թեև տարբեր ոլորտներին են վերաբերում, միասին ստեղծում են լարված մթնոլորտ և հարցեր են առաջացնում՝ կապված Հայաստանի ներքին քաղաքական կայունության, կառավարության և եկեղեցու հարաբերությունների, ինչպես նաև երկրի անվտանգության հետ։