Իրանի իշխանական կառուցվածքի հնարավոր փոփոխությունները և դրանց շուրջ աճող աշխարհաքաղաքական լարվածությունը դարձել են Մերձավոր Արևելքի հիմնական թեմա։ Իրաքի խորհրդարանի շիադավան խմբակցությունները շարունակում են պնդել Նուրի ալ-Մալիքիին վարչապետ նշանակելու իրենց մտադրությունը, չնայած ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփի կողմից արտահայտված զգուշացմանը՝ այդ քայլի դեպքում օգնության ցուցաբերումը դադարեցնելու մասին։

Այս իրադարձությունները տեղի են ունենում այն պայմաններում, երբ Թուրքիան հստակորեն դեմ է ալ-Մալիքիի իշխանության վերադարձին։ Անկարան նրան համարում է իրանամետ քաղաքագետ, որի գործողությունները կարող են «խոչընդոտել «Թուրքիան՝ առանց ահաբեկչության» ծրագրի իրականացմանը» և «ամրապնդել Իրանի հետ համագործակցությունը»։

Թուրքական լրատվամիջոցների հաղորդումների համաձայն՝ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը «ԱՄՆ և Իրանի նախագահների միջև հեռախոսազրույց է կազմակերպել»։ Քաղաքագետ Հասան Օկտայի գնահատմամբ՝ Իրանի շուրջ իրավիճակի բանակցային կարգավորման հասնելու համար «Թուրքիան և Կատարը պատմական նշանակության քայլ են կատարել»։ Ավելի վաղ հրապարակումներում նշվում էր, որ Թուրքիան և Կատարը Միացյալ Նահանգներին հորդորել են ձեռնպահ մնալ Իրանի դեմ ռազմական ուժ կիրառելուց։

Պրոֆեսոր Օքթայի տեղեկացմամբ, Իրանում «պետական կառավարման կառուցվածքում լուրջ փոփոխություններ են սպասվում», որտեղ «քննարկվում է հարցը, թե Իրանի նոր վարչակազմը կձևավորվի Պակիստանի օրինակո՞վ, թե՞՝ ըստ թուրքական օրինակի»։ Նա նաև նշել է, որ «քննարկվում է Խամենեիին Թուրքիա հրավիրելու հարցը», ինչը, ըստ երևույթին, նկատի ունի Իսլամական հեղափոխության առաջնորդին Թուրքիայում «քաղաքական ապաստան տրամադրելու» հնարավորությունը, որը կարող է տեղի ունենալ այն դեպքում, երբ նա հրաժարական տա և Իրանում կրոնապետությունը փլուզվի։

Մեկ այլ թուրքական քաղաքագետ, պրոֆեսոր Ալի Գյուրսոնը, իր հերթին, նշել է, որ Անկարան «ճիշտ ժամանակին կողմնորոշվել է, որ Պահլավիի վերադարձն իսրայելական նախագիծ է»։ Նա Թուրքիայի իշխանություններին խորհուրդ է տվել այդ հարցում «հզոր դիրքեր կառուցել»։

Այս ֆոնին «Անադոլուն» փոխանցել է ԱՄՆ դեսպան Թոմ Բարաքի տեսակետը, ըստ որի՝ Էրդողանի և Իսրայելի վարչապետ Բենիամին Նեթանյահուի «անհաշտ հռետորաբանությունը միայն քաղաքականություն է, որի նպատակը ներքին խնդիրների լուծումն է»։