1991 թվականի հոկտեմբերի 16-ին Հայաստանում տեղի ունեցան առաջին Նախագահի ընտրություններ։ Այս իրադարձությունը տեղի էր ունենում ընդամենը 25 օր այն բանից հետո, երբ հայաստանցիները հանրաքվեով հաստատել էին Հայաստանի անկախությունը։

Ընտրություններին մասնակցեց վեց թեկնածու, թեև առաջադրվել էր յոթ։ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը, որը դեռևս 1990 թվականի օգոստոսի 4-ից Գերագույն խորհրդի նախագահն էր և այդպիսով փաստացի պետության ղեկավարը, իրեն դրսևորեց որպես հիմնական թեկնածու։ Նրա մրցակիցներից էին նաև Գերագույն խորհրդի նախագահի պաշտոնից հրաժարվող վարչապետ Վազգեն Մանուկյանը և «Ղարաբաղ» կոմիտեի անդամ Ռաֆայել Ղազարյանը։

Քաղաքական դաշտը բազմազան էր։ Հայաստանի Հանրապետական կուսակցությունը (ՀՀԿ) առաջադրել էր Աշոտ Նավասարդյանին, իսկ Հայաստանի ինքնահամարժողացման միությունը (ԱԻՄ)՝ Պարույր Հայրիկյանին։ Դերասան Սոս Սարգսյանը ներկայացնում էր Հայաստանի հանրապետական կուսակցությունը (ՀՅԴ), իսկ անկուսակցական Զորի Բալայանը պայքարում էր իր քաղաքական ծրագրով։

Հետաքրքրական էր, որ ընտրություններից առաջ Վազգեն Մանուկյանը, զրկված լինելով քաղաքական հենարանից, ինքնաբացարկի դիմում ներկայացրեց և հրաժարվեց նաև Տեր-Պետրոսյանի կողմից առաջադրվելուց։ Նա նշել էր, որ իր հրաժարությունը պայմանավորված է այն մտադրությամբ, որ հետագայում կհիմնի նոր քաղաքական ուժ։

Ընտրական արդյունքները զարմանալիորեն հստակ էին։ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը հաղթեց ահռելի առավելությամբ՝ ստանալով ընտրողների ձայների 83 տոկոսը։ Նա ընտրարշավ չէր անցկացրել և նախընտրական ծրագիր էլ չէր ներկայացրել, այլ հիմնականում հիմնվում էր իր մինչ ընտրություններում կատարած աշխատանքի վրա՝ որպես Գերագույն խորհրդի նախագահ։

Մյուս թեկնածուները, այդ թվում՝ Պարույր Հայրիկյանը, իրենց ծրագրերում խոստումներ էին տալիս։ Պարույր Հայրիկյանը խոստանում էր արմատական փոփոխություններ կատարել Ռուսաստանի հետ հարաբերություններում, իսկ Սոս Սարգսյանը՝ ընտրվելու դեպքում վերացնել նախագահի պաշտոնը և անցում կատարել խորհրդարանական կառավարման համակարգի։

Հայրիկյանը, որը ստացել էր ձայների 7 տոկոսը, չէր ընդունում արդյունքը՝ հիմնվելով այն փաստի վրա, որ նա տասնամյակներ շարունակ պայքարել էր Հայաստանի անկախության համար։

1991 թվականի ընտրությունները ոչ միայն առաջինն էին, այլև միակը, որի արդյունքները չեն ենթարկվել լուրջ կասկածի և որի լեգիտիմությունը չի ենթարկվել հարցադրման։