Իմ անունն է Տեր Ահարոն քահանա Մելքումյանը, ես Գորիսի տարածաշրջանի հոգևոր հովիվ եմ։ Այսօր իմ մտքերն ու դիտարկումներն ուղղված են մեր երկրում տեղի ունեցող մի շարք իրադարձությունների շուրջ, որոնք, իմ համոզմամբ, ունեն ավելի խորը իմաստություն, քան թվում է։

Առաջին հերթին, պետք է խոսենք գնդերեցների հեռացման մասին։ Գնդերեցները բանակի հոգևոր հովիվներն են, նրանք պետք են զինվորներին ոչ միայն ռազմական, այլև հոգևոր ուղղորդություն տալու համար։ Նրանց հեռացումը, որը տեղի ունեցավ այն բանից հետո, երբ 40-ից միայն երկուսն էին համաձայնել միանալ հակաեկեղեցական արշավին, ոչ թե պարզապես բանակի կազմակերպական փոփոխություն է։ Սա միայն եկեղեցու դեմ ուղղված արշավի մաս չէ, այլ նաև բանակի հոգևոր հիմքերի դեմ հարված է։

Ինչո՞ւ է դա այդքան վտանգավոր։ Պատասխանը պարզ է․ հոգևոր հովիվը, որը կանգնած է զինվորների կենտրոնում, ոչ միայն խուսափում է բախումներից, այլև ապահովում է հոգևոր ուժ, որը թույլ չի տալիս զինվորին ծնկել թշնամու առաջ։ Երբ զինվորը ծնկում է Աստծո առաջ, նա ծնկում է իր հոգու առաջ, իր սկզբունքների առաջ։ Եթե այդ հոգևոր հովիվը հեռացվում է, ապա բանակը թողնվում է առանց հոգևոր հենարանի, առանց այն ուժի, որը թույլ է տալիս պայքարել ոչ միայն մարմնով, այլև հոգով։

Այս իրադարձությունները տեղի են ունենում այն պայմաններում, երբ իշխանությունները փորձում են ներդնել այլընտրանքային մոդելներ, որոնք, իմ կարծիքով, ուղղակիորեն վտանգավոր են մեր հայրենիքի համար։ Իմ հոգևորականներին կանչել են Քննչական կոմիտե, վեհափառին՝ մեղադրանք է առաջադրել, իսկ Եպիսկոպոսաց ժողովի անցկացումը խոչընդոտելու համար ստեղծում են բոլոր հնարավոր արգելքները։

Ինչո՞ւ է այդքան վախենում Եպիսկոպոսաց ժողովից։ Պատասխանը պարզ է․ եթե հիսունից ավել եպիսկոպոս հավաքվի և կայացնի որոշում, այն կդառնա եկեղեցու դեմ պայքարի վերջնական ավարտը։ Այդ որոշումը կխոչընդոտի իշխանություններին իրենց ծրագրերը իրագործելու համար։

Այս ամենի ֆոնին հիշվում է նախագահի հայտնի խոսքը՝ «տասը հազարանոց բանակ ունենանք, թուրքերի հետ քիրվայություն կանենք, կապրենք»։ Իրենք այսօր չեն կարողանում տասը հազարանոց բանակ ստեղծել, քանի որ բանակը 25 տոկոսով կրճատելուց հետո էլ այդ թիվը չի հասել։ Ինչո՞ւ է դա այդպես։ Պատասխանը միայն մեկն է․ իրենք պետք է բանակը աղանդավորներով համալրեն, որպեսզի զինվորները հրաժարվեն պայքարից։

Այսպիսով, մենք ունենք ոչ թե պայքար եկեղեցու դեմ, այլ պայքար մեր ազգի հոգևոր ինքնության, մեր հայրենիքի պաշտպանության հիմքերի դեմ։ Եթե մարդը լինում է աղանդավոր, նա հրաժարվում է զենք վերցնելուց, նա չի պաշտպանում իր հայրենիքը։

Իմ հոգևորականները պետք է իրենց իշխանությունը բանեցնեն։ Եթե մենք, որպես հոգևոր առաջնորդներ, մեր խոսքը չենք բանեցնում, ապա դրա առիթավորվում են մեր թշնամիները։ Այս աշխարհում մի բան կա, որը Աստծո կողմից է տրված մեր հոգևորականներին՝ մեր խոսքը։ Եթե մենք այն չենք օգտագործում, ապա մեր հայրենիքը կորցնում ենք։