Երկու օր առաջ Բրյուսելում կայացած Եվրոպական խորհրդարանի արտաքին հարաբերությունների հանձնաժողովի քննարկմանը ՀՀ ԱԳ նախարարի պաշտոնը զբաղեցնող Միրզոյան Արարատը հայտարարություն է արել, որը հստակորեն սահմանում է մեր երկրի ներկայիս քաղաքական ուղղությունը։ Նրա խոսքերն էին․ «Ընտրությունը կայանում է ինքնիշխան ժողովրդավարության կամ հնազանդության տանող ավտորիտար ուղու միջև, և մենք արդեն կատարել ենք մեր ընտրությունը»։

Այս հայտարարությունը, սակայն, հարուցում է մի շարք հարցեր, որոնք անհրաժեշտ է մանրամասն վերլուծել։ Ինչպե՞ս է «մենք»-ի կողմից կատարված ընտրությունը դրսևորվում հայաստանյան իրականության մեջ։ Եթե դիտարկենք մեր երկրի ներկայիս վիճակը, ապա հստակ երևում է, որ իշխանության գագաթին գտնվող անձը, իր հայտարարություններով, պնդում է, թե Հայաստանի անվտանգությունը պետք է կախված լինի բազմաթիվ արտաքին դերակատարներից։

Սա, փաստորեն, նշանակում է, որ մեր երկրի ինքնիշխանությունը, ինչպես նաև անվտանգությունը, կախված կլինեն այլ պետությունների կամ կազմակերպությունների կամքից։ Իսկ ի՞նչ է նշանակում ինքնիշխանությունը, որը կախված է արտաքին ուժերից։ Սա նշանակում է, որ մեր երկրի անվտանգությունից և ինքնիշխանությունից կմնան միայն փշրանքներ, որոնք կախված կլինեն մեզանից՝ Հայաստանի ազգաբնակչությունից և մեր զինված ուժերից։

Այսպիսով, իշխանության ներկայացուցիչների կողմից առաջարկվող մոդելը հակասում է ինքնիշխանության հասկացությանը։ Ինքնիշխանությունը նշանակում է ինքնուրույն որոշումներ կայացնել, իսկ ոչ թե մեկնարկել ուրիշի կողմից ստացված հրահանգներով։

Հիշենք, որ եղել է ժամանակ, երբ Հայաստանի ինքնիշխանությունը կախված էր հենց իր ազգաբնակչությունից և զինված ուժերից։ Եվ աշխարհում կար մի պետություն, որը լրացուցիչ ապահովում էր մեր անվտանգությունը։ Այդ պետությունը Ռուսաստանն էր, որի սահմաններում հայտնվել էր մեր կորցրած տարածքի մի մասը, և որի ստեղծած պայմանների շնորհիվ էլ ձևավորվել էր մեր անկախ պետականությունը։

Սակայն 2018 թվականի իշխանափոխության հետևանքով մենք կորցրինք այդ հովանավորին և հայտնվեցինք կոտրած տաշտակի առջև։ Իսկ իշխանության ներկայացուցիչները, փաստորեն, պնդում են, որ մեր երկրի անվտանգությունը պետք է կախված լինի այլ հովանավորներից։

Այս մոտեցումը, սակայն, հակասում է նաև աշխարհաքաղաքական իրականությանը։ Ինչպես ցույց է տրամադրում պատմությունը, աշխարհի ոչ մի պետություն չի գործում հավատով։ Դրանք առաջնորդվում են միայն իրենց ազգային շահերով։ Հայաստանը, որը Ռուսաստանին թե՛ լեզվի, թե՛ կրոնի առումով շատ ավելի մոտ է, քան Իսրայելը ԱՄՆ-ի ազգաբնակչության հիմքը կազմող անգլոսաքսերի հետ, չի կարող հավատալ, որ Ռուսաստանը կապահովի մեր անվտանգությունը հավատի հիման վրա։

Այսպիսով, կարելի է եզրակացնել, որ իշխանության կողմից առաջարկվող «ինքնիշխան ժողովրդավարությանը» ընտրությունը, հավանաբար, հավատում են միայն գործող իշխանության ներկայացուցիչները, դրանց շրջապատն ու դրանցից կախում ունեցողները, ինչպես նաև հասարակության այն հատվածը, որը հայրենիքի զգացողությունից զուրկ է։ Իսկ ճիշտ ընտրությունը, որը հիմնված է ինքնուրույնության և ինքնիշխանության վրա, պետք է կատարվի մեզանից՝ մեր ազգաբնակչությունից և մեր զինված ուժերից։