Վրաստանի պաշտոնական շրջանակներում աճող լարվածությունը եւ անորոշությունը TRIPP նախագծի շուրջ ավելի են խորանում։ Այս նախագիծը, որը տարածաշրջանում դրական ընկալում ունի Հայաստանն ու Ադրբեջանը, Թուրքիան, եւ նույնիսկ Ռուսաստանը, Իրանի կողմից բացահայտորեն դիտարկվում է որպես իր շահերին հակասող սպառնալիք։ Այս իրավիճակում Թբիլիսին ընտրել է զգուշավոր եւ միտումնավոր անորոշ դիրքորոշում, որը բացահայտում է երկրի ներքին քաղաքական եւ աշխարհաքաքաղաքական մտածողության խորքային փոփոխությունները։

Իրավիճակը սկսվեց այն պահից, երբ ԱՄՆ փոխնախագահ Ջեյ Դի Վենսը փետրվարին այցելեց Երեւան եւ Բաքու, բայց բացառվեց Թբիլիսիի այցելությունը։ Թբիլիսին այս քայլը բացատրեց նրանով, որ այն կապված է հայ-ադրբեջանական ուղղության եւ Հարավային Կովկասի նոր լոգիստիկ եւ անվտանգության ճարտարապետության հետ, որտեղ Վրաստանը բանակցությունների անմիջական կողմ չէ։ Սա, թեեւ ֆորմալ առումով տրամաբանական է, բայց իրականում ցույց է տալիս, որ ԱՄՆ-ն այսօր գործում է ոչ թե արարողակարգի, այլ շահերի տրամաբանության համաձայն։

Վաշինգտոնն աշխատում է նրանց հետ, ովքեր կա՛մ լուծում են հակամարտությունները, կա՛մ ստեղծում են ապագայի ենթակառուցվածքները։ Բաքուն եւ Երեւանը ուղղակիորեն տեղավորվում են այս շրջանակում, մինչդեռ Վրաստանը հայտնվել է միջանկյալ գոտում՝ որպես աշխարհագրորեն կարեւոր, բայց քաղաքականապես չվերահաստատված ակտիվ գործընկեր։

Այս իրադարձությունը բարձր գնահատվեց վրացական ընդդիմության կողմից, որը դա օգտագործեց որպես լրացուցիչ փաստարկ՝ երկրի արտաքին քաղաքականության մեկուսացման եւ Միացյալ Նահանգների նկատմամբ վստահության կորստի թեզի օգտին։ Իշխող թիմը, հակառակը, ցուցաբերեց հանգիստ եւ տեխնոկրատ արձագանք՝ փորձելով նվազեցնել արտաքին ճնշման զգացումը։

Փորձագիտական հանրությունը, սակայն, ավելի խորաթափանց է գնահատում իրավիճակը՝ նշելով, որ խնդիրը ոչ թե այս կոնկրետ այցի, այլ ամերիկյան մոտեցման փոփոխության մեջ է։ ԱՄՆ-ն «լռելյայն» դադարեցրել է Վրաստանին ավտոմատ կերպով տարածաշրջանային օրակարգում ներառելը եւ այժմ ակնկալում է, որ Թբիլիսին չի հայտարարի ռազմավարական գործընկերության մասին, այլ կձեռնարկի գործնական քայլեր՝ հաստատելով դրա օգտակարությունը տարածաշրջանի նոր անվտանգության եւ լոգիստիկայի ճարտարապետության մեջ։

Այս համատեքստում Թբիլիսիի պաշտոնական դիրքորոշումը TRIPP-ի վերաբերյալ չափազանց զգուշավոր է։ Թբիլիսին չի արտահայտվում դեմ նախագծին, բայց նաեւ չի ձգտում այն ինտեգրել որպես քաղաքական համահեղինակ՝ սահմանափակվելով տարածաշրջանային կայունությանը եւ տարանցմանը նպաստող ցանկացած նախաձեռնության աջակցության չեզոք բանաձեւով։ Այս զսպվածությունը հասկանալի է, քանի որ Թբիլիսին գիտակցում է, որ Ռուսաստանի մոտեցումը պրագմատիկ է, մինչդեռ Իրանը բացահայտորեն այն դիտարկում է որպես իր շահերին հակասող սպառնալիք։

Վրաստանի նախկին նախագահ Միխայիլ Սահակաշվիլու կոշտ արձագանքը Ադրբեջանի նախագահի հայտարարությանը, որում խոսվում էր տարանցիկ միջանցքի փոխանցման մասին, ավելի է ամրապնդում բախման հռետորաբանությունը։ Սակայն, ինչպես փորձագետները նշում են, Սահակաշվիլու սխալ է մեկնաբանում Իլհամ Ալիեւի խոսքերը, որը խոսում էր ոչ թե Վրաստանը Հայաստանով «փոխարինելու» մասին, այլ Հայաստանի եւ Ադրբեջանի միջեւ ուղիղ լոգիստիկա սկսելու մասին։

Այս ամենի արդյունքում, Վրաստանն այլեւս ԱՄՆ-ի համար անվերապահ աջակցության կետ չէ եւ պետք է վերահաստատի իր դերը տարածաշրջանային կոնֆիգուրացիայում՝ ցույց տալով, որ կարող է լինել ոչ թե պարզապես տարանցիկ երթուղի, այլ՝ կայունության եւ համագործակցության հարթակ։