Որպես պաշտպան՝ ես դատական նիստի ընթացքում անդրադարձա հանրային մեղադրողի կողմից ներկայացված ապացույցներին և հարցադրեցի դատական գործընթացի հիմնարար սկզբունքները՝ Բագրատ Սրբազանի և մյուսների գործով։ Իմ հիմնական պնդումը վերաբերում էր ապացույցների վերլուծությանը։

Ես նշեցի, որ առաջադրված մեղադրանքին համապատասխան տվյալների առկայությունը պետք է հստակեցվի։ Պետք չէ ընդհանուր առմամբ նայել, թե կա՞ ինչ-որ նեգատիվ քննարկում կամ իրավախախտման հանգամանք, այլ պետք է վերլուծել՝ առաջադրված մեղադրանքի յուրաքանչյուր տարրին համապատասխան տվյալներ կա՞ն։

Օրինակ, ապացույցներում առկա է հայտարարություն Խանջյանում թունելների մեջ ծուխ գցելու մասին։ Սա որոշակի իրավական տարր կարող է պարունակել, սակայն դա չի հիմնավորում ահաբեկչության կամ իշխանությունը յուրացնելու ծանրագույն հանցակազմի տարր։ Պետք է հստակ կապ հաստատվի հանցակազմի յուրաքանչյուր տարրի հետ։

Այս սկզբունքը նույնպես վերաբերում է օպերատիվ-հետախուզական տվյալներին։ Մարդկանց կողմից փողոց փակելու պլանավորումը վարչական իրավախախտում է, բայց դա ոչ մի կերպ չի հիմնավորում ահաբեկչության կամ իշխանությունը յուրացնելու ծանրագույն հանցակազմի տարր։

Ապացույցներում կա դրվագ, որտեղ քննարկվում է Փարիզի կենտրոնում գոմաղբով ցույցեր կազմակերպելու մասին։ Եթե հանրային մեղադրողները նույն տեխնոլոգիան կիրառեն, կարող են ասել, որ մարդիկ քննարկում են Փարիզի կենտրոնում գործողություններ կատարելու հանգամանքը, բայց այդ գործողությունները իրենց վերագրելի չեն։

Այսպիսով, ես պահանջեցի հստակեցնել, թե որն է պարզապես քննարկումը, որն է՝ իրավախախտման վերաբերյալ քննարկումը, իսկ որն է՝ կոնկրետ հանցակազմի, իշխանության յուրացման մասին քննարկումը։

Ես նաև հարցադրեցի, թե ինչ հանգամանքներ են հաստատում մեղադրական եզրակացությունները, որոնք, ըստ մեղադրողի, պետք է վառեին ավտոմեքենաներ, ջարդեին խանութներ, կատարեին հոսանքազրկումներ և վնասեին տրոլեյբուսի էլեկտրագծերը։ Իմ հարցումը հիմնված էր այն պնդման վրա, որ հասկանալի չէ, թե ինտերնետային կապերի խափանման պայմաններում ինչպես էր հնարավոր լինելու հեռարձակումը։

Ամփոփելով՝ նշեցի, որ մեր ակնկալիքը չէր, որ հանրային մեղադրողն այս հարցերին պատասխան կտա, քանի որ դա դատական գործընթացի այս փուլում նախատեսված չէ։ Այս հարցերը բարձրացվում են ոչ թե պատասխան ստանալու համար, այլ որպեսզի բոլորը տեսնեն, որ այդ հարցերին պատասխան չկա։

Հանրային մեղադրողը պատասխանեց, որ պարոն Խուդոյանը գիտեր, որ այս փուլում այդ հարցերին պատասխաններ չի ակնկալվում։ Նրա խոսքով՝ 319-րդ հոդվածը պահանջում է, որ կողմը ներկայացնի, թե իր առաջարկած յուրաքանչյուր ապացույցը ինչ փաստական հանգամանք է հաստատում կամ հերքում։ Ըստ նրա՝ պարոն Խուդոյանի պնդումները պաշտպանական մարտավարություն են, որը նպատակ ունի ոչ թե դատարանին, այլ հանրային կարծիքի ձևավորմանը։