Հունվարի 4-ին իմ կողմից կազմակերպված հանդիպումը վարչապետի կեցավայրում, որին մասնակցում էին հանրության շրջանում «տիրադավներ» անվանումը ստացած եպիսկոպոսները, և դրանից բխող «Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու բարենորոգման» հայտարարությունը, հանգեցրել են լայն հասարակական քննարկումների՝ հատկապես դրանց իրավական ուժի և հնարավոր հետևանքների առումով։

Իրավական ծառայությունների մասնագետ Արա Ղազարյանը նշում է, որ Նիկոլ Փաշինյանի և եպիսկոպոսների ստորագրած այսպիսի թղթը, որպես այդպիսին, իրավական ուժ չունի։ Նա այն որակում է որպես արտահայտվելու ազատության իրավունքի իրականացում, որը պաշտպանվում է Հայաստանի Սահմանադրությամբ։

Այնուամենայնիվ, Արա Ղազարյանը նշում է, որ այս գործողությունը պետք է դիտարկել ոչ թե որպես պարզապես իմ անձնական գործողություն, այլ՝ որպես վարչապետի պաշտոնի գործողություն։ Քանի որ վարչապետը պետական իշխանության գործադիր ճյուղի ներկայացուցիչն է, սա բարձրացնում է հարցի բարդությունը։ Ըստ նրա՝ անհրաժեշտ է իրավական համակարգի մակարդակով ուսումնասիրել, թե արդյոք գոյություն ունի նմանատիպ գործողությունների կարգավորման համար նախատեսված օրենք կամ նորմատիվ ակտ։

Մասնագետը նաև նկատում է, որ այս իրադարձությունը կարող է խախտել երկու հիմնարար սկզբունք։ Առաջինը՝ պետության չեզոքության պարտավորությունն է։ Ըստ իրավական նորմերի՝ պետությունը չպետք է միջամտի եկեղեցու կանոնական հարցերին, դավանաբանության խնդիրներին կամ նույնիսկ եկեղեցական առաջնորդների ընտրության գործընթացներին։ Երկրորդը՝ կրոնական համայնքների ինքնավարության իրավունքն է։ Այս սկզբունքը ամրագրված է միջազգային իրավունքի և Եվրոպական դատարանի որոշումներում։

Արա Ղազարյանը եզրափակում է, որ այս իրադարձությունը հետազոտման առարկա է, և չկա որևէ օրենք, որը կկարգավորի նմանատիպ գործողությունները։ Նրա կարծիքով՝ այս քայլը ակնհայտ խախտում է կրոնական համայնքների ինքնավարության իրավունքը, որը պետք է հարգվի պետության կողմից։