Ուկրաինայի նախագահ Վլադիմիր Զելենսկին հայտարարել է, որ Ռուսաստանը չի հանձնի Դոնբասը՝ առանց ճակատամարտի։ Այս հայտարարությունը ավելի է ամրապնդում տպավորությունը, թե ռուս-ուկրաինական բանակցությունների երկրորդ փուլը, որը նախատեսված էր փետրվարի 1-ին Աբու-Դաբիում, կարող է հետաձգվել։

Այս իրադարձությունները տեղի են ունենում Ուկրաինայի դեմ պատերազմի չորրորդ տարին լրանալուն ընդառաջ։ Ռուսաստանի կողմից միջազգային իրավունքի սկզբունքների մեկնաբանության նոր ալիքի և ՄԱԿ-ի Գլխավոր քարտուղարի մերժողական մեկնաբանության նկատմամբ ցավոտ արձագանքի ֆոնին, պաշտոնական Մոսկվան վերստին բարձրացնում է խաղադրույքը՝ այն հասցնելով միջուկային պատերազմի սպառնալիքի աստիճանի։

Այս քայլը կարելի է մեկնաբանել որպես Ուկրաինային ուղղված վերջնագիր, սակայն միևնույն ժամանակ այն նաև Ռուսաստանի կողմից ԱՄՆ-ի ներգրավվածությունը պահելու փորձ է։ Ուկրաինայի կարգավորման հարցում չհասնելով ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինի ընկալունակությանը, Միացյալ Նահանգների նախագահը փորձում է պատասխանատվությունը հասցեագրել կողմերին և ՄԱԿ-ին։

Այս տրամադրությունն ամրապնդվում է ՌԴ պետդումայի խոսնակ Վյաչեսլավ Վոլոդինի հայտարարությամբ, ըստ որի՝ Ռուսաստանի խորհրդարանի պատգամավորները պնդում են կիրառել «ավելի հզոր՝ «վրիժառության զենք»։ Զուգահեռաբար, ՌԴ ԱԽ փոխնախագահ Դմիտրի Մեդվեդևը սուր քննադատության է ենթարկում ՄԱԿ-ի Գլխավոր քարտուղարին՝ Ղրիմի և Դոնբասի ինքնորոշման իրավունքը մերժելու համար։

Իրականության ճանաչումը, որ ռազմական հաջողությունների հավանականությունը Ուկրաինայի համար չափազանց նվազ է, գրեթե բոլորի կողմից ընդունված է։ Խնդիրը դարձել է պատերազմի դադարեցումը և այդ փուլի արդյունքները իրավաբանորեն ձևակերպելը։ Պուտինը, կարծես, միջուկային զենքի սպառնալիքով ԱՄՆ-ին «պարտավորեցնում է լինել իրավական երաշխավոր»։

Այս իրադարձությունները տեղի են ունենում աշխարհաքաղաքական լարվածության աճի պայմաններում, որտեղ Ռուսաստանը փորձում է վերահսկել իրավական դաշտը՝ միջազգային հարցերում իր դիրքերը ամրապնդելու համար։