Օրերս ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարել է, որ գործող Սահմանադրությունը չի արտահայտում ժողովրդի կամքը և չունի «օրգանական կապ իշխանության բարձրագույն աղբյուրի հետ»։ Նա նշել է, որ նման պայմաններում «արդարության և արդարադատության զգացողությունը չի լինելու», քանի որ Սահմանադրությունը պետք է լինի ժողովրդի ազատ կամքի արտահայտում։

Այս հայտարարությունը կարելի է մեկնաբանել ոչ միայն որպես Սահմանադրության փոփոխության անհրաժեշտության մասին պնդում, այլև որպես իշխանության և ժողովրդի միջև հարաբերությունների վերաբերյալ խորը փիլիսոփայական հարցում։

Եթե ընդունենք, որ Նիկոլ Փաշինյանը ճիշտ է, և գործող Սահմանադրությունը չի արտահայտում ժողովրդի կամքը, ապա նրա տրամաբանությամբ, այն կապ ունի այլ բաների հետ։ Ըստ նրա, այն կապ ունի «օրգանական կապ» ոչ ժողովրդի, այլ այլ կառույցների հետ։ Այս տրամաբանությամբ, Սահմանադրությունը կապ ունի քրեաօլիգարխիայի, թալանի և կեղծարարության հետ։

Այս մեկնաբանությունը հանգեցնում է զարմանալի եզրահանգման։ Ըստ այդ սկզբունքի, 2018 թվականից ի վեր Հայաստանում իշխանություն ունեցող իշխանությունը՝ իշխանության բարձրագույն աղբյուրը, իշխանություն է ստացել և պահպանել ժողովրդի հետ օրգանական կապ չունեցող Սահմանադրությամբ։

Այսպիսով, իշխանության կողմից հաստատված «խաղաղության» գաղափարը, որը հաճախ ներկայացվում է որպես ժողովրդի կամքի արտահայտում, իրականում դառնում է իշխանության կողմից ստեղծված պուլպուլակ՝ ի հիշատակ նախկին Հայաստանի և ի հավերժացում սեփական իշխանության։

Այս իրավիճակում առաջիկա ընտրություններում ժողովուրդը կանգնած է երկու հիմնական ուղու առջև։ Մեկ ճանապարհը՝ հաստատել սեփական երկրի, նրա անցյալի և ապագայի պուլպուլակացումը՝ 2018-2026 թվականների շրջանակներում։ Երկրորդ ճանապարհը՝ ձևավորել նոր իշխանություն՝ այն իշխանություն, որը կկանգնեցնի Հայաստանն այս վիճակին հասցրած իշխանության ամոթի պուլպուլակը։

Այս ընտրությունը պարզապես քաղաքական հարց չէ, այլ հայ ժողովրդի ինքնության, ապագայի և երկրի ճակատագրի մասին հարց։