Իմ հայացքից, այսօրվա Հայաստանում ստեղծագործական ոլորտի իրավիճակը խորապես տագնապալի է։ Իրավիճակ, որը, իմ կարծիքով, ստեղծվել է վերջին տարիների իշխանական քաղաքականության արդյունքում։

Ես, որպես ստեղծագործող մարդ, չեմ կարող ասել, որ ժամանակիս 1 տոկոսն էլ նվիրում եմ ստեղծագործությանը։ Ինչու՞։ Որովհետև երկրում տիրող մթնոլորտը, անվստահությունը, անկայունությունը և հասարակության մեծ մասի տագնապը այնքան ծանր են, որ իմ մտքի և սրտի համար անհնար է ցանկացած ինքնաբացահայտումը։

Այս իրավիճակը բնորոշ է ոչ միայն ինձ, այլև բազմաթիվ այլ ստեղծագործողների՝ տարբեր ոլորտներում։ Մենք ապրում ենք այնպիսի պարտադիր մռայլության մեջ, որ ոգևորություն և ստեղծարար ոգի գտնելը պարզապես անհնար է։

Իշխանական շրջանակներում, սկսած ՔՊ-ի ղեկավարից մինչև պատգամավորներ, իրենց գործողությունները, նույնիսկ ամենաթերևս անտրամաբանականները, փորձում են արդարացնել։ Իհարկե, այդ արդարացումները հաճախ հասնում են ծիծաղելի աստիճանի։

Օրինակ, ինչո՞ւ են պարգևավճարներ տրվում միլիոնների չափով։ Ինչո՞ւ են նրանք ոգեշնչված, որ իբրև «ձեռքբերում» ներկայացնում են Արցախի հանձնումը, ՀՀ տարածքների կրճատումը, կամ «Թուրանական» միջանցքի հանձնումը։ Ինչևէ, ասում են, «միջանցք» չի կարելի ասել, ասեք «անխոչընդոտ ճանապարհ»։ Բայց դա ոչինչ չի փոխում իրականության վրա։ Ինչպես կատուին փիսիկ անվանելը։

Թուրքիան 120 տարի պայքարել է այս ամենը ձեռք բերելու համար, և այն ստացել է։ Մեր երկրի ղեկավարին ամեն անգամ կանչում են և մեդալ են տալիս, և ես վստահ եմ, որ նորից կտան, քանի որ նրանք դեռ ունեն «ստանալու» բաներ։

Այս ամենի ֆոնին, իշխանությունները շարունակում են մեղադրել նախորդ իշխանություններին կոռուպցիայի մեջ, մինչդեռ իրենք ոչ թե փոխել են կոռուպցիայի ձևը, այլ այն բարձրացրել են նոր աստիճանի։ Նրանք ասում են՝ թոշակառուների թոշակը բարձրացնենք, որովհետև նրանք չեն իմանա, թե որտեղ ծախսեն, բայց իրենք միլիարդավոր պարգևավճարներ են ստանում և գիտեն, թե որտեղ պետք է դրանք ծախսել։ Սա սեփական հասարակության նկատմամբ ծաղր է։

Իմ հայացքից, այս իշխանությունները ստեղծել են երկու աշխարհ՝ մեկը «էլիտայի» համար, որը պետք է ապրի շեյխի նման, իսկ մյուսը՝ ժողովրդի համար, որը պետք է ապրի ճորտի նման։ Իրենց տրամաբանությամբ, թոշակառուները չեն կարողանում ծախսել փողը, ուստի պետք է ավելի շատ փող տան։

Այս ամենը, իմ կարծիքով, անհանդուրժելի է։ Ես չգիտեմ, թե ինչ պետք է անի հանրությունը, բայց ես կարող եմ ասել, որ այս իրավիճակը ստեղծագործական ոգու համար մահացու է։