Հայաստանի հանրային հեռարձակման (ՀՀՀ) կազմակերպչական կառուցվածքի վերանորոգման հետ կապված իրադարձությունները, որոնք սկսվեցին Տիգրան Պետրոսյանի նշանակմամբ որպես գլխավոր տնօրեն, շարունակում են ցնցել հանրային ոլորտը։ Այս փոփոխությունները բացահայտում են ոչ միայն կառավարման մակարդակի խնդիրներ, այլև ավելի խորը, հոգեբանական բնույթի խնդիրներ, որոնք առկա են իշխանական շրջանակներում։

Այս իրադարձությունների հիմքում ընկած է ոչ թե պարզապես աշխատանքային հարաբերությունների խախտումը, այլ իշխանական շրջանակների ներսում գործող հիմնարար սկզբունքների խախտումը։ Պատմության ընթացքում հայկական մշակույթում և հասարակական կյանքում ազնվությունը, արդարությունը և խոսքին իր խոստումը տվելու պատվությունը համարվել են բարձրագույն արժեքներ։ Սակայն այս օրինակում, որտեղ Տիգրան Պետրոսյանը պաշտոնանկ է արվում, իսկ նրա փոխարեն նշանակվում է Լուսինե Թադևոսյանը, մենք տեսնում ենք այս սկզբունքների կոպիտ անտեսում։

Պետրոսյանի պաշտոնանկության պատճառը պաշտոնական կամավոր հրաժարականն էր, սակայն իրական պատճառները, ինչպես հայտնի դարձավ, ծագում էին իշխանական շրջանակների ներսում եղած անհամաձայնություններից։ Պետրոսյանը, որը նախկինում աշխատել էր իշխանական կառույցներում, պաշտոնանկ է արվում այն պատճառով, որ նրա գործողությունները չեն համապատասխանում իշխանական «լոգիկային»։ Այս իրադարձությունը ցույց է տալիս, որ իշխանական շրջանակներում գործում է այնպիսի համակարգ, որտեղ անձնական հարմարավետությունը և իշխանական շահերը գերակայում են ազնվության և արդարության սկզբունքների նկատմամբ։

Այս իրադարձության ամենահրապուրող ասպեկտը ոչ թե պաշտոնանկության փաստն է, այլ այն, թե ինչպես է այն ներկայացվում հանրությանը։ Պաշտոնական հայտարարությունները, որոնք ներկայացնում են իրադարձությունը որպես «համաձայնեցված» կամ «համատեղ որոշում», ոչ միայն խաբուսիկ են, այլև ցրում են պատկերը, թույլ չտալիս հանրությանը հասկանալ իրական պատճառները։ Այսպիսով, իշխանական շրջանակները ոչ միայն խախտում են ազնվության սկզբունքը, այլև փորձում են թաքնի դրա հետևանքները՝ հանրությանը ստիպելով ընդունել իրենց տարբերակը։

Այս իրադարձությունը հարց է տալիս՝ թե որքանով է ազնվությունը, արդարությունը և խոսքին իր խոստումը տալու պատվությունը դարձել անցյալի հասկացություններ հայկական իշխանական շրջանակներում։ Պատասխանը, տեսանելի է դառնում այս իրադարձության մեջ, և այն ցավալիորեն ցույց է տալիս, որ այս սկզբունքները, որոնք երբեք չպետք է դառնան հանրային կյանքի հիմք, այսօր հաճախ թերագնահատվում են կամ անտեսվում։