Իմ վառնայական հարցազրույցում ես անդրադարձել Եպիսկոսաց ժողովի կազմակերպման վերաբերյալ որոշման և դրա հետ կապված խնդիրների։

Իմ կարծիքով, Գարեգին Բ-ի (Կտրիճ Ներսիսյան) որոշման արդյունքում Եպիսկոսաց ժողովը կկազմակերպվի Հայաստանից դուրս։ Ես հարցում եմ՝ «Երբ եպիսկոսների մեծ մասը գտնվում է Հայաստանում, ի՞նչ իմաստ ունի Եպիսկոսաց ժողովը արտերկիր տանելը»։

Այս քայլը կայացվել է այն պատճառով, որ Կտրիճ Ներսիսյանը չի կարող Հայաստան մուտք գործել՝ իր վրա եղած մեղադրանքների պատճառով։ Իմ տեսակետը հստակ է․ հրապարակվեցին փաստեր, որ նա գործակալ է։ Եթե նա գա Հայաստան, կձերբակալվի։ Եթե քո եղբայրը հանցագործ է և դրա համար չի կարող ժամանել Հայաստան, ուրեմն ի՞նչ գործ ունի եպիսկոսների և հոգևոր ծառայության մեջ։

Ես կարծում եմ, որ անհրաժեշտ է ձեռնարկել միջոցներ՝ կանխելու համար, որպեսզի նման իրավիճակներ չկրկնվեն։ Այս գործընթացը դարձել է սովորականություն եկեղեցու վերնախավի համար։ «Սա մի ռակ է, որ բուժել հնարավոր չէ, պետք է կտրել և դեն նետել։ Եկեղեցին դարձրել են ընտանեկան, խնամիական մի ֆերմա, որտեղ ինչ ուզում անում են, ինչ ուզում վաճառում են»։

Հարցին՝ արդյո՞ք այս իրադարձությունները կարելի է որակել որպես եկեղեցահալած քաղաքականություն, ես պատասխանում եմ․ «Ո՛չ։ Եթե եկեղեցահալած քաղաքականություն վարվեր, այսօր Կտրիճ Ներսիսյանը պետք է հայտնվեր ԱԱԾ պադվալում»։