Վերջերս Ադրբեջանի քաղաքական շրջանակների ներկայացուցիչների այցը Հայաստանը նպաստում է երկու երկրների միջև խաղաղության հաստատման գործընթացի ակտիվացմանը։ Այս հանդիպումների կարևորության մասին խոսելիս պետք է նշել, որ առանց նմանատիպ շփումների խաղաղության գործընթացը պատկերացնելու համար հիմնարար պայմաններից է։

Իմ վերլուծության համաձայն՝ խաղաղության հիմքը պետք է դրվի հասարակությունների կողմից այն պահանջելու վրա։ Ճիշտ է, փոխադարձ անվստահություն կա, մենք երկար տարիներ իրար սպասել ենք, բայց քայլ առ քայլ պետք է կոտրվի այս թշնամությունը։ Ոչ մեկը չի ուզում պատերազմ։ Խաղաղության հասնելու համար անհրաժեշտ է շփումների և համագործակցության զարգացում։

Եթե պատերազմը կանխվի և խաղաղության պայմանագիրը ստորագրվի, դա կբացի ճանապարհ երկու երկրների բնակչության համար՝ ապահովելով նրանց վերադարձ Բաքվից և զարգացնելով տարածաշրջանում առևտուրը։ Մենք այլընտրանք չունենք, պետք է գնանք դեպի խաղաղություն, այլընտրանքը պատերազմն է։ Մենք չպետք է մահանանք։

Անդրադառնալով ներքաղաքական իրադարձություններին՝ նկատել եմ, որ Սամվել Կարապետյանի՝ երկքաղաքացի լինելով, ՀՀ վարչապետի թեկնածու դառնալու որոշումը պայմանավորված է այլընտրանքի բացակայությամբ։ Այլընտրանքային ճանապարհներ, որոնք ենթադրում են Արցախի ռազմական ճանապարհով վերադարձը, իրականում պատերազմի հրահրման ռազմավարություն են։

Ինչ վերաբերում է Գարեգին Բ-ի (Կտրիճ Ներսիսյան) նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում հարուցելուն, ես կարծում եմ, որ նրան և մի քանի եպիսկոպոսներին չի կարելի Հայաստանից բաց թողնել։ Նրանք կարող են երկրից դուրս գալ և չվերադառնալ, քանի որ իշխանությունները տեղյակ են իրենց գործած հանցագործությունների մասին։ Նրանք ամեն ինչ կանեն ընտրություններին, որպեսզի կոծկեն իրենց հանցագործությունները։