Իրավաբանական համայնքի և հասարակության ուշադրության կենտրոնում գտնվող Միքայել արքեպիսկոպոս Աջապահյանի գործով պաշտպանության թիմը պատրաստվում է դիմել միջազգային դատական ատյաններ՝ ներպետական մակարդակով սպառելուց հետո։ Այս քայլը, իմ կարծիքով, անհրաժեշտ է դառնում՝ պայմանավորված լինելով իշխանության կողմից իրականացվող հակաեկեղեցական քաղաքականության հետ։

Մենք արդեն անցել ենք կալանքի փուլը, և նախապատրաստված փաթեթը, որը ներառում է բոլոր անհրաժեշտ փաստաթղթերը, Եվրոպական դատարան կներկայացնենք մինչև փետրվարի 4-5-ը։ Նմանատիպ նախադեպը, երբ պետություն-եկեղեցի հարաբերությունների հետ կապված հարցումներով պետք է դիմել միջազգային իրավունքի պաշտպանության ինստիտուտներին, ես հիշում եմ։

Այս իրավիճակը, իմ կարծիքով, հիշեցնում է Խորհրդային Միության ժամանակներում եկեղեցուն ուղղված նմանատիպ հալածանքները։ Իրավիճակը սրվում է այն պահին, երբ իշխանությունները, թողնելով երկրի համար առաջնային խնդիրները, թիրախավորում են Հայ առաքելական սուրբ եկեղեցին՝ իբրև բարենորոգելու փորձ։ Նրանք իբրև բարենորոգում են մեր երկիրը, մեր պետական սահմանները, մեր կյանքը, մինչդեռ մենք տեսել ենք, թե ինչպես է «բարենորոգվել» Արցախը, ինչպես է «բարենորոգվել» մեր պետականությունը։ Հիմա էլ եկեղեցին են «բարենորոգելու»։ Սա անօրինական գործունեություն է, և ովքեր դրան մասնակցում են, պատասխան կտան ապագայում։

Ավելի լայն իմաստով, ես կարծում եմ, որ իշխանությունները փորձում են կոմպրոմիսների լեզվով հասնել իրենց նպատակներին՝ իշխանական լծակներն օգտագործելով։ Հանրային դաշտում քննարկվում են 10 եպիսկոպոսների մասին պատմություններ, որոնք իբրև թե միացել են իշխանություններին։

Իրավաբանական թիմը, պաշտպանելով եկեղեցու իրավունքները, մինչ օրս 5 հաղորդում է ներկայացրել դատախազություն և քննչական մարմին, որոնք բոլորն էլ մերժվել են։ Ներկայումս մենք դատարան ենք դիմել՝ պահանջելով պարտադրել քննչական մարմնին վարույթ հարուցել այս գործերով և ճանաչել իրավունքի խախտման փաստը։ Պատրաստվում եմ նոր հաղորդում ներկայացնել Թալինի եկեղեցում կատարվածի վերաբերյալ, որտեղ, ինչպես հայտնի է, իրադարձություններն իրականացվել են Հայաստանի Սահմանադրության, օրենքների և միջազգային իրավունքի կանխարգելիչ նորմերի կոպիտ խախտմամբ։