Իմ մտքերը հաճախ են հասնում մեր Հայ առաքելական եկեղեցու ներսում առկա անպարկեշտ հոգևորականների խնդրին։ Իհարկե, յուրաքանչյուր մարդ կարող է սխալվել, և յուրաքանչյուր հոգևորական էլ մարդ է, սակայն կան դեպքեր, երբ անհատի գործողությունները և վարքագիծը խորհրդանշում են ոչ թե անձնական թերություն, այլ ավելի խորը, ավելի վտանգավոր խնդիր։

Առաջին հերթին, պետք է շեշտել, որ Հայ առաքելական եկեղեցին ոչ միայն մեր հավատի հիմնաքարն է, այլև մեր ազգային ինքնության և մշակութային ժառանգության անբաժանելի մասն է։ Այն պաշտպանված է ոչ միայն մեր հավատի, այլև մեր պատմության, մեր նախնիների արյունով և ոգով։ Այս համատեքստում, եկեղեցին պետք է լինի ոչ միայն հավատի, այլև մաքրության և բարոյականության կենտրոն։

Ես կարծում եմ, որ այսպիսի անհատները, որոնք իրենց պաշտոնի շնորհիվ ունեն հսկայական ազդեցություն հավատացյալների վրա, պետք է լինեն մեր եկեղեցու ամենամեծ մտահոգությունն ու կենտրոնական թիրախը։ Նրանց գործողությունները կարող են ոչ միայն վնասել մարդկանց հավատը, այլև խորհրդանշել ազգային անվտանգության սպառնալիք։

Իմ կարծիքով, այսպիսի անհատների դեմ պայքարելու ամենաարդյունավետ եղանակը ոչ թե նրանց թաքնված պահելն է, այլ նրանց բացահայտելն ու դատապարտումը։ Երբ դավադիրը դուրս է գալիս ստվերից, նրա դեմ պայքարը դառնում է ավելի հստակ և կոնկրետ։ Եթե նրանք մնային թաքնված, նրանց ազդեցությունը կարող էր շարունակվել տարիներ շարունակ, իսկ դրանց բացահայտումը թույլ է տալիս հավատացյալներին ազատվել նրանց վատ ազդեցությունից։

Այսպիսով, իմ մտքերը կենտրոնանում են այն գաղափարի շուրջ, որ մեր եկեղեցին պետք է լինի այն վայրը, որտեղ մարդիկ կարող են գտնել հանգստություն, ոգևորություն և ճշմարտություն, ոչ թե ստիճան, կեղծիք և անպարկեշտություն։