Իմ վերլուծության համաձայն՝ Թուրքիայի արտաքին քաղաքականության հիմնական հայեցակարգը, որն ավելի հայտնի է որպես Դավութօղլուի տեսություն, ունի երկու հստակ և երկարատև թիրախ։ Առաջինը՝ Հայոց Եկեղեցին, երկրորդը՝ հայկական Սփյուռքը։ Այս երկու հիմնական ուղղություններն ունեն իրենց սեփական, մանրամասնված ծրագրեր, որոնք ուղղված են դրանց քայքայմանը։

Հայկական Սփյուռքի դեմ ծրագրի էությունը պառակտում սերմանելն է։ Թուրքական պետությունը ձգտում է ստեղծել տարբեր հայկական սփյուռքային խմբեր, որոնք կմրցակցեն միմյանց հետ և կվախճանեն իրենց ազգային նպատակներից։ Նույն ճանապարհն ընտրված է նաև Հայ Եկեղեցու նկատմամբ։ Թուրքական պետության նպատակն է քայքայել եկեղեցին, որպեսզի այն չկարողանա հանրային կամ հոգևորական մակարդակով խոսել Հայոց ցեղասպանության մասին։

Այս քաղաքականությունը պատմականորեն նույնպես գործում էր։ Թուրքական պետության հիմնադիր Մուստաֆա Քեմալ Աթաթուրքի ելույթներում հայտնի են անուններով նշված թիրախներ՝ Հայ Առաքելական եկեղեցու նվիրապետական աթոռների գահակալները։ Հայոց հայրապետները, այդ թվում՝ Ամենայն Հայոց կաթողիկոսները, միշտ եղել են և շարունակում են մնալ թուրքական պետության և նրա տարբեր ղեկավարների համար ինստիտուցիոնալ և անձնական թիրախ։

Այսօրվա իրադարձությունները, որոնք ուղղված են Հայ Եկեղեցուն, պետք է դիտարկվեն որպես այդ հայեցակարգի անխախտ իրականացում։ Թուրքական պետությունը պահանջում է, որ Հայոց Եկեղեցին չխոսի ցեղասպանության մասին, և այս պահանջը ներկայումս իրականացվում է։