Հայաստան վերադարձան ադրբեջանական գերության մեջ պահվող 4 հայ գերիներ, ինչը բոլորիս ուրախությունն է։ Սակայն այս ուրախալի իրադարձության հետ կապված հարցեր են առաջանում, որոնք պահանջում են խորը վերլուծություն։

Ինչպե՞ս հայտնվեցին այդ քաղաքացիական մարդիկ ադրբեջանական գերության մեջ։ Ո՞վ է պատասխանատու այն բանի համար, որ Նոյեմբերի 9-ի հայտարարությունից հետո Ադրբեջանը շարունակում էր հայերին գերեվարել։ Ինչո՞ւ Բաքվում պահվող բոլոր գերիները, այդ թվում՝ ադրբեջանական հետախուզական խմբի անդամները, վաղուց չեն վերադարձել։

Այս հարցերը, որոնք ինձ մտքի են եկել, ես պետք է ուղղեմ Նիկոլ Փաշինյանին։ Քանի՞ անգամ ես ամաչում, որ քո անզորության կամ դիտավորության պատճառով այդ մարդիկ հայտնվեցին ադրբեջանական բանտերում։ Դու ես, ով իշխանության գալուց հետո ափալ-թափալ հանձնեցիր ադրբեջանցի երկու հանցագործ-դիվերսանտներին, և հիմա եկել ես՝ մեզ վրա ծախում գերիների վերադարձը։

Այս հարցումները դառնում են ևս ավելի ակնհայտ, երբ հիշում ենք 2015 թվականի իրադարձությունները։ ԱՄՆ պետքարտուղարի տեղակալ Վիկտորյա Նուլանդը և Պետդեպարտամենտի պաշտոնական ներկայացուցիչ Ջեն Փսակին հայկական կողմերին կոչ էին արել վերադարձնել 2014 թվականին Շահումյանի շրջանում ապօրինաբար ԼՂՀ պետական սահմանը հատած ադրբեջանական հետախուզական խմբի անդամներին։ Այդ անձինք, որոնց հետագայում Փաշինյանը հանձնեց Ադրբեջանին, առաջինն էին, ովքեր դատական պատասխանատվության ենթարկվեցին Ղարաբաղում։

Այս հանցագործ-դիվերսանտները, որոնց ցմահ ազատազրկման դատապարտել էին, ավելի վատ պայմաններում չեն նստել, քան Հայաստանի քաղբանտարկյալները։ Ինչպե՞ս կարելի է նրանց համեմատել Բաքվում պատանդառված հայ գերիների հետ։ Նրանք կենդանի վկայությունն էին այն հանգամանքի, որ 44-օրյա պատերազմի ժամանակ Ադրբեջանն օգտագործել է Թուրքիայի կողմից ներգրավված վարձկանների, որոնք պատերազմական հանցագործություն են կատարել։ Միջազգային հետաքննության փոխարեն՝ Փաշինյանը այդ վարձկաններին հետ է տվել։

Այս ամենը ցույց է տալիս, որ Փաշինյանի կառավարությունը հայ գերիների հարցում քաղաքական առևտուր է իրականացնում։ Ինչպես Եվրոպառլամենտի հայտարարությունում նշված է, Նիկոլն անբարոյական էմոցիոնալ «լավուշկա» է լարել։ Նա անում է Թուրքիայի նախագահի կնոջ հանձնարարականը, ով Ալիևին խորհուրդ էր տալիս «խուրդի» հայ գերիներին։

Մեր տղերքին վերադարձրել են ուշացումով, ոչ բոլորին են վերադարձրել, և դա հիմա մեզ վրա ծախում են՝ որպես լավություն։ Սա ես չեմ ասում, այլ Եվրոպայի աչքերն են ասում։ Խոսքը դրա մասին չէ, այլ այն մասին, որ մեզ վրա ծախում են մեզ՝ էշի տեղ դնելը։