Փետրվարի 3-ին ես, Ջոել Վելդկամպը, «Քրիստոնեական համերաշխություն» միջազգային կազմակերպության հանրային իրազեկության հարցերով տնօրեն, գտնվում էի Հայաստանի Ազգային անվտանգության ծառայության շենքի խորհրդակցական սենյակում։ Մեզ դիմավորել էր արքեպիսկոպոս Բագրատ Գալստանյանը, որը մեր խմբին օրհնեց՝ կաթոլիկ քահանայի, շվեյցարացի պատգամավորի եւ ինքնի ներկայությամբ։

Այնուհետեւ, բարյացակամ պահակների խումբ մտավ սենյակ եւ արքեպիսկոպոսին ուղեկցեց դեպի իր բանտային խուցը։ Ամենից քիչ Հայաստանում էի սպասում բանտարկյալ արքեպիսկոպոսին այցելելու հնարավորությանը։ Սակայն նա հիշեցրեց մեզ, որ Հայ Առաքելական Եկեղեցու հոգեւորականների համար նման իրավիճակը բացառություն չէ։ Նրա եկեղեցական նախորդը՝ արքեպիսկոպոս Բագրատ Վարդազարյանը, խորհրդային իշխանությունների կողմից բանտարկվել էր նույն շենքում եւ մահապատժի ենթարկվել դրա նկուղում։

Այդ այցի ընթացքում արքեպիսկոպոս Բագրատը մեզ հանձնեց նամակ, որը նա գրել էր ԱՄՆ փոխնախագահ Ջեյ Դի Վենսին, որը նախորդ օրերին այցելել էր Հայաստան։ Նամակում արքեպիսկոպոսը փոխնախագահին պատմել էր, որ Եկեղեցին «պարզապես անում է այն, ինչ արել է 1700 տարի շարունակ. պաշտպանում է հայ ժողովրդին՝ աշխարհի առաջին քրիստոնյա ազգը»։

Արքեպիսկոպոս Բագրատը ձերբակալվել էր 2025 թվականի հունիսի 25-ին՝ մեղադրվելով պետական հեղաշրջում կազմակերպելու համար։ Այս մեղադրանքը հիմնված էր կեղծված ձայնագրությունների վրա։ Դրանից ի վեր բանտարկվել են եւս երեք եպիսկոպոսներ։ Արքեպիսկոպոս Միքայել Աջապահյանը կրում է երկու տարվա ազատազրկում՝ մեղադրանքով, որը նախկինում գլխավոր դատախազը մերժել էր որպես անհիմն։ Եպիսկոպոս Մկրտիչ Պռոշյանը նախնական կալանքի տակ է՝ «քաղաքական գործունեության հարկադրելու» մեղադրանքով։ Արշակ արքեպիսկոպոս Խաչատրյանը կալանավորված է 2018 թվականին՝ ցուցարարին մարիխուանա տալու մեղադրանքով։ Այդ մարիխուանան, որը պետք է պահվեր նյութական ապացույցների պահոցում, այժմ անհետ կորել է։