ԱՄՆ արտաքին քաղաքականության վերաբերյալ հաճախ հնչող «Ամերիկան կփրկի» արտահայտությունը պետք է դիտարկել ոչ թե որպես բարի նկարագրություն, այլ որպես ռազմավարական հաշվարկ։ Այն իմաստավորում է, որ ԱՄՆ-ը կպաշտպանի այն երկիրը, որը կարևոր է նրա ազգային շահերի համար, սակայն եթե այդ երկիրը դառնա ծանր բեռ, ԱՄՆ-ը կամայացած կհեռանա դրանից։

Այս մոտեցման պատմական ակնարկը կարելի է գտնել 1956 թվականի Սուեզի ջրանցքի ճգնաժամի դեպքում։ Եգիպտոսի նախագահ Գամալ Աբդել Նասերը, ազգայնացնելով ջրանցքը, իրավիճակը ներկայացրեց որպես իր երկրի ինքնիշխանության հարց։ Մեծ Բրիտանիայի նախկին արտգործնախարար և վարչապետ Էնթոնի Իդենը, որը համարում էր ջրանցքը «Բրիտանական կայսրության կենսական զարկերակը», հայտարարեց, որ Նասերը «մատը դրել է մեր կոկորդին»։ Նա հայտարարեց, որ եթե դիվանագիտությունը չօգնի, ապա Մեծ Բրիտանիան ուժ կկիրառի։

Իդենը, որը հայտնի էր իր կոշտ և հաճախ անկանխատեսելի որոշումներով, գաղտնի համագործակցության մեջ մտավ Ֆրանսիայի և Իսրայելի հետ՝ նպատակ ունենալով Նասերին տապալել։ Այս գործողությունները հանգեցրին ռազմական ներխուժման, որը ստիպեց Բրիտանական կայսրությանը կրել խայտառակ պարտություն և վերջ դնել իր գերտերության կարգավիճակին։

Այս պատմությունը ցույց է տալիս, որ երկրի անվտանգությունը կապված է ոչ թե ֆինանսական ներդրումների հետ, այլ այն երկրի գոյության աստիճանի հետ, որովհետև այն բխում է ԱՄՆ-ի ազգային շահերից։ Իրաքի օրինակը, որտեղ ԱՄՆ-ը ներդրել է միլիարդներ՝ հիմնականում ռազմական ծախսերի և պետական համակարգի վերականգնման փորձերի տեսքով, այլ ոչ թե մասնավոր բիզնեսի համար, հստակ ցույց է տալիս այս սկզբունքը։ Երբ Իրաքը դարձավ չափազանց թանկ և անարդյունավետ, ԱՄՆ-ը դուրս եկավ։

Իսկ այն երկրներ, որտեղ ԱՄՆ-ը ունի մշտական շահեր, ինչպիսիք են Իսրայելը կամ Հարավային Կորեան, շարունակում են ստանալ ԱՄՆ-ի անկեղծ աջակցությունը։ Այստեղ ներդրումները շարունակվում են, քանի որ ամերիկյան կորպորացիաների ներդրումները ստեղծում են լոբբիստական ցանցեր Վաշինգտոնում, որոնք պաշտպանում են այդ տարածքը։

Այսպիսով, «Ամերիկան կփրկի» արտահայտությունը պետք է հասկանալ որպես ռազմավարական հաշվարկ, որը հիմնված է ԱՄՆ-ի ազգային շահերի վրա։